Φοβού τους ΑΚΕΛικούς και αλληλεγγύη φέροντες | ΕΝΩΣΙΣ Μαρτίου

στις

ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ - ΑΝΤΡΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ - ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 3

Καθηλωμένη για ακόμη μια φορά η ελληνική κοινωνία –ή τουλάχιστον αυτοί που καταβάλλονται από τη στοιχειώδη αγωνία– παρακολουθούσε τις μαραθώνιες συνεδρίες του Γιούρογκρουπ. Το τι συνέβη στα «σκοτεινά δωμάτια των Βρυξελλών», κατά τον Γιάνη, δεν θα προσπαθήσω να το αναλύσω. Άλλωστε, στα πηγαδάκια ακούγονται όλα τα σενάρια που μπορούν να ικανοποιήσουν και την πιο νοσηρή φαντασία. Αυτό το οποίο έχει κατά πολύ ξεπεράσει κάθε όριο στοιχειώδους αξιοπρέπειας είναι η στάση του ΑΚΕΛ. Το εν λόγω μόρφωμα έχει χάσει εδώ και καιρό το δικαίωμα του να το λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη. Λίγο η πολιτική του ηγεσία, λίγο τα κολλήματά του, λίγο το ότι βρίσκεται σε καθήλωση στο στάδιο της εφηβείας και πειραματίζεται να βρει τον εαυτό του• αυτά σχεδιάζουν το προφίλ του.

Τα γεγονότα στο Μαρί, η κατά γενική ομολογία επιεικώς αποτυχημένη και καταστροφική διακυβέρνηση Χριστόφια, η διάλυση της κυπριακής Οικονομίας και το ξεπούλημα του υπόλοιπου μισού νησιού στην Τρόικα, σε συνάρτηση με τη μηδενική ουσιαστικά διεκδικητική προσπάθεια στο εθνικό ζήτημα έδιναν ρητή ηθική και όχι μόνο εντολή: «Πίσω στο χρονοντούλαπο της ιστορίας». Και ξαφνικά, με την εκλογή Τσίπρα στην Ελλάδα, εμείς αυτομάτως υποχρεωνόμαστε να ανεχόμαστε την έπαρση της «Εζεκία Παπαϊωάννου». Με διακηρύξεις και κόντρα δηλώσεις, που φθάνουν μέχρι το: «Η Ελλάδα, από μητέρα πατρίδα που ήταν κάποτε γι’ αυτούς, μετατράπηκε σε μακρινό συγγενή, που ούτε την αλληλεγγύη τους αξίζει» (σ.σ. Χάρη, παραιτήσου), η πάλαι ποτέ Αριστερά ξεσπαθώνει και πουλά αλληλεγγύη. Μια αλληλεγγύη που δεν έδειξε στους συγγενείς των 13 νεκρών στο Μαρί. Που δεν έδειξε όταν οδηγούσε τη χώρα στην οικονομική καταστροφή. Που δεν έδειξε όταν έσερνε στα δικαστήρια κόσμο γιατί διάβασαν στα χείλη τους αναθεματισμούς κατά του Προέδρου. Που δεν έδειξε όταν καλούσε την Τρόικα στο νησί.

Το πρόβλημα, όμως, εστιάζεται κυρίως σε εμάς. Που ανεχόμαστε τους Τροϊκανούς να κατηγορούν την Τρόικα. Που αποδεχόμαστε να βρίσκονται στα κανάλια, να δίνουν συνεντεύξεις και να κυκλοφορούν στον δρόμο χωρίς ντροπή. Που αρκετοί από μας βολεύτηκαν και κάπου στην πορεία ξέχασαν τι είναι και τι έκαναν. Αν μιλούν για αλληλεγγύη, να φοβάστε. Αν μιλούν για δικαιοσύνη, να τρέμετε. Αν μιλούν για αντίσταση, επαναστατήστε. Και κάπου εδώ φέρνω στον νου μου τα τελευταία λόγια του Ιρλανδού μάρτυρα Bobby Sands στο ημερολόγιό του, λίγο πριν περάσει στην αιωνιότητα. Και δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με κάθε λέξη: «Η ολοκληρωτική ισότητα και αδελφοσύνη δεν μπορεί ούτε και πρόκειται να κατακτηθεί, όσο αυτά τα παράσιτα κυριαρχούν και εξουσιάζουν τη ζωή του έθνους. Δεν υπάρχει ισότητα σε μια κοινωνία που στηρίζεται πάνω στην πολιτική και οικονομική βρωμιά, που λέει ότι μόνο ο δυνατός μπορεί να περνάει καλά και να επιβιώνει. Σύγκρινε τη ζωή, τις ανέσεις, τις περιουσίες και τις συνήθειες αυτών των πολιτικών απατεώνων (που ισχυρίζονται ότι νοιάζονται για μας, για τον λαό) με αυτά που έχουν οι βασανισμένοι και καταπιεσμένοι. Κάνε αυτήν τη σύγκριση για οποιανδήποτε περίοδο της ιστορίας. Εφάρμοσέ τη στο αύριο, στο μέλλον και θα σε αναστατώσει (Β.S., 10 Μαρτίου 1981)».

Γιώργος Γεωργίου

Advertisements

Σχολιαστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s