Μάγκες, πιάστε τα γιοφύρια | ΕΝΩΣΙΣ Ιουνίου

στις

DV1851358

Όταν ο Δημοκρατικός Συναγερμός είχε ανακοινώσει πως θα «κατεβεί» στον λαό να συζητήσει τη λύση, ήλπιζα πως θα ήταν ένα επικοινωνιακό τέχνασμα και τίποτα περισσότερο. Το 2004, ο λαός έδωσε το στίγμα του όσο πιο ξεκάθαρα γινόταν για το τι λύση επιθυμεί. Βέβαια, τα ίδια πρόσωπα τα οποία τότε είχαν επιδοθεί σε δραματικούς μονολόγους στα τηλεοπτικά παράθυρα, κουνώντας επιδεικτικά τα δάχτυλά τους στον λαό, τώρα αποφάσισαν να κατεβούν στη βάση και να συζητήσουν! Τα ίδια πολιτικά πρόσωπα που είχαν αναμιχθεί σε ένα κυνήγι μαγισσών, που απειλούσαν θεούς και δαίμονες και, σαν άλλοι προφήτες, μας προειδοποιούσαν για την καταστροφή που έπεται, σήμερα ζητούν την άποψη του κόσμου. Δυστυχώς, αυτό δεν είναι αποτέλεσμα του εκδημοκρατισμού της χώρας. Αντιθέτως, αποτελεί ένα πολύ καλά στημένο παιχνίδι που δεν έχει ως στόχο να γεφυρωθεί το χάσμα και να εισακουστεί η κοινωνία, αλλά, χρησιμοποιώντας επικοινωνιακά τεχνάσματα, ψυχολογικούς εκβιασμούς και «πατρική» εποπτεία, να εμπεδωθεί από τον λαό πως αυτήν τη φορά «ό,τι σερβίρουμε θα το φάτε».

Η μέθοδος της προπαγάνδας στηρίζεται πάνω σε δύο πυλώνες. Στην καλλιέργεια του φόβου και στην προώθηση της τεχνητής ευημερίας. Το 2004, εθνικόφρονες ηγέτες, στελέχη και μέλη του ΔΗΣΥ στηρίχθηκαν πάνω στον πρώτο πυλώνα, ούτως ώστε να κλείσουν μια για πάντα το εθνικό μας ζήτημα. Όπως φάνηκε, ο σπόρος του φόβου που είχαν καλλιεργήσει ήταν τόσο γόνιμος, όσο και ένα τριαντάφυλλο στην έρημο Σαχάρα. Και αφού, σαν νήπιο που του παίρνεις το παιχνίδι του, έκλαψαν, φώναξαν και απείλησαν, οδηγήθηκαν σήμερα στην επιλογή του δεύτερου πυλώνα. Ξαφνικά, και ενώ το Μπαρμπαρός έκοβε βόλτες στα εθνικά μας ύδατα και ο Ερντογάν, σαν νέος σουλτάνος, γιόρταζε στην Κωνσταντινούπολη τη μέρα της Άλωσης, ρωτώντας το πλήθος αν είναι έτοιμοι για νέες κατακτήσεις, και ο Άιντα έκανε την πάπια από τα κατεχόμενο αεροδρόμιο της Λευκωσίας μέχρι τη Νέα Υόρκη, η εκλογή του Ακιντζί έλυσε το Κυπριακό! Κατά έναν παράδοξο τρόπο, βρεθήκαμε μέσα σε έναν μήνα τόσο κοντά σε λύση, που δειλά δειλά ο κάθε ένας μας ξεκίνησε να βιώνει την επανένωση μέσα του.

Τα πράγματα είναι απλά. Το «Νοιαζόμαστε για την Κύπρο μας. Συζητούμε για τη λύση» είναι ακόμη μια προσπάθεια εμπέδωσης στον εδώ και χρόνια (δυστυχώς) μαντρισμένο ψηφοφόρο για το πού θα πρέπει να κινηθεί. Είναι μια προσπάθεια να ελέγξει τη βάση – δίνοντάς της την αίσθηση πως λαμβάνει μέρος στις αποφάσεις και διαμορφώνει πολιτική. Σαν παιδάκι που του επιτρέπεις να εξερευνήσει το σπίτι, κλειδώνοντας όλες τις πόρτες και τα ντουλάπια στα οποία δεν θες να έχει πρόσβαση. Έρχονται πραγματικά πολύ περίεργες μέρες. Γι’ αυτό, μάγκες, πιάστε τα γιοφύρια!

Γιώργος Γεωργίου

Περί Συνδρόμων

Advertisements

Σχολιαστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s