Κέρασμα στον Χάρο… | ΕΝΩΣΙΣ Ιουνίου

στις

08-David-Lazar-Smoking-Egyptian-Man

Η ζωή μου όλη είναι ένα τσιγάρο
που δεν το γουστάρω κι όμως το φουμάρω
κι όταν γίνει η γόπα κέρασμα στον X
άρο,
όταν έρθει η ώρα και τόνε τρακάρω.

ΑΚΗΣ ΠΑΝΟΥ

Ευτυχήσαμε και δυστυχήσαμε ταυτόχρονα να γεννηθούμε και να μεγαλώσουμε σε έναν τόπο που δεν προσφέρεται για καριέρες και για προσωπικές ανελίξεις. Χωρίς να γενικολογούμε ή να μεμψιμοιρούμε, το πιο πάνω ισχύει κυρίως για τους ανθρώπους που αφιέρωσαν τα «καλύτερα» χρόνια τους στην αγωνία αυτού του τόπου για ζωή.

Να εξηγήσουμε: Στις 20 Ιουλίου, συμπληρώνονται 41 χρόνια από την τουρκική εισβολή του 1974. Δεν την προλάβαμε, δεν βιώσαμε προσφυγιά, δεν τρέξαμε με τα ρούχα που φορούσαμε για να γλυτώσουμε από τους κατακτητές. Μεγαλώσαμε όμως, αναγιωθήκαμε καλύτερα, σε ένα περιβάλλον που δεν μας «επέτρεπε» να ησυχάσουμε ή να τα γράψουμε όλα στα παλιά μας τα παπούτσια. Οι γιαγιάδες, οι παππούδες, οι μανάδες κι οι πατεράδες μας προσπάθησαν να μας μεταδώσουν την ταυτότητα του πρόσφυγα που, αναγκαστικά, κουβαλούσαν στο σώμα, στο μυαλό και στην καρδιά τους. Τα κατάφεραν, έστω και στο ελάχιστο.

Κάθε 15 και κάθε 20 Ιουλίου, ο ήχος των σειρήνων μάς ξυπνά και μας προκαλεί ένα κουδούνισμα βασανιστικό στα αυτιά και στο κεφάλι. Ένα κουδούνισμα που μας αναγκάζει να σηκωθούμε απ’ το κρεβάτι και να βλασφημίσουμε που η σημαία πατά ακόμα τον Πενταδάκτυλο, να διαολιστούμε που «έφυγε» η γιαγιά χωρίς να δει τον Καραβά της μια τελευταία φορά.

Δεν γράφουμε τα πιο πάνω ούτε για να κερδίσουμε μετάλλια ανδρείας, τιμής ή «αφύπνισης» ούτε για να κοιμηθούμε χωρίς τύψεις ούτε καν για να κάνουμε ένα ακόμα μνημόσυνο στα κατεχόμενα χωριά μας.

Τα πιο πάνω γράφονται επειδή «η ζωή μου όλη είναι ένα καμίνι που ’χω πέσει μέσα και με σιγοψήνει» κι αυτό δεν είναι παράπονο. Ευτυχήσαμε να μεγαλώσουμε εδώ κι όχι στην Ίμπιζα ή στο Μονακό, όχι στη Νέα Υόρκη ή στο Λονδίνο. Εδώ. Στην ημικατεχόμενη Λευκωσία. Στην Κύπρο του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ, των μεθυσμένων ψηφοφόρων, των εφησυχασμένων μεσήλικων και των ευνουχισμένων νέων.

Ευτυχήσαμε να γνωρίσουμε ανθρώπους μοναδικούς (αφιερωμένο), να μοιραστούμε ανησυχίες, να ανταλλάξουμε υποσχέσεις και να βρούμε μια κατανόηση ανθρώπινη, πράγμα δύσκολο σε αυτόν τον τόπο.

41 χρόνια μετά την εισβολή κι αυτός ο τόπος πληγώνεται ακόμα από ανθρώπους που δεν έπρεπε καν να γεννηθούν εδώ. Ίσως στην Ελβετία, αλλά όχι εδώ, στο νησί των βρακάδων, του Κυπριανού, του Ονήσιλου, του Αυξεντίου, του Παλληκαρίδη και του Σολωμού.

Ευτυχήσαμε να μεγαλώσουμε εδώ, με μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα εχθρική και αυτοκτονική. Μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα που αντί να γεννά ανθρώπους λογικούς, γεννούσε Χριστόφιες και Αναστασιάδηδες. Μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα που λατρεύει τον βιαστή της, που ενοχλείται περισσότερο από νέους που ακόμα θυμούνται παρά από 40.000 Τούρκους στρατιώτες.

Τα πιο πάνω γράφονται και για ακόμα έναν λόγο: Διάφοροι φίλοι, που ξέρουν πού πατούν και πού πηγαίνουν, απαισιοδοξούν, μιλούν για εξάλειψη της ελπίδας και «χαμένη υπόθεση». Θεωρούμε ότι δεν το πιστεύουν, αλλά είναι απολύτως λογικό, αυτήν τη στιγμή, να εξαντλούνται. «Η ζωή μου όλη είναι μια ευθύνη, όλα μου τα παίρνει τίποτα δεν δίνει».

Ξέρουν, όμως, πως δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτόν τον τόπο. 41 χρόνια μετά και θα μας ξυπνήσουν ξανά οι σειρήνες του άγριου Ιούλη, θα θυμηθούμε τη γιαγιά, θα σκεφτούμε πώς θα ’ταν η Κερύνεια, η Καρπασία κι η Αμμόχωστος αν δεν ψοφούσαν οι μέλισσες απάνω στο παχύ μας δέρμα, θα βαδίσουμε σε ένα ακόμα οδόφραγμα, έστω για να δούμε ο ένας τον άλλον και να ξεθυμάνουμε ή να υποσχεθούμε (ίσως στους εαυτούς μας φεύγοντας) πως δεν επιτρέπεται η 42η επέτειος της τουρκικής εισβολής να βρει τη μάνα μας μακριά απ’ το χωριό της. Έστω.

Ευτυχήσαμε να μεγαλώσουμε εδώ. Εδώ που κάποιοι μεθούν από πλαστές ελπίδες και «μηχανικές βλάβες» στα φωτάκια της σημαίας που πληγώνει τον Πενταδάκτυλο. Εδώ που οι «σουρρεαλιστές» διζωνικοί έχουν την εξουσία και πετούν άρτο και θεάματα σε έναν λαό που δεν βρήκε ποτέ την ησυχία του, έστω κι αν δείχνει το αντίθετο. Έστω κι αν κάποιοι χασκογελούν στη νεκρή ζώνη, θεωρώντας πως θα γίνουν η γενιά της επανένωσης, ενώ διατηρούν ομερτά για την κατοχή του τόπου. 41 χρόνια μετά, σημειώστε. Πάλι θα κουδουνίσουν τα αυτιά μας από τις σειρήνες…

Ευτυχήσαμε να μεγαλώσουμε εδώ. Όχι γιατί είμαστε μαζοχιστές ούτε γιατί μας αρέσει να αναλωνόμαστε σε κουβέντες που κανονικά έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητες. Δεν μας ταιριάζουν οι άλλες χώρες. Ξυπνάμε και κοιμόμαστε με το βλέμμα στον βορρά, όπου κι αν βρισκόμαστε, όσο κι αν προσπαθούμε να γυρίσουμε την πλάτη. Είμαστε ξανά αναγκασμένοι να συνέλθουμε απ’ τις σειρήνες του άγριου Ιούλη, «κι όταν γίνει η γόπα κέρασμα στον Χάρο, όταν έρθει η ώρα και τόνε τρακάρω».

Αλέκος Μιχαηλίδης

Οίκαδε

Advertisements

Σχολιαστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s