Κακιά σκουριά δεν πιάνει… | ΕΝΩΣΙΣ Αυγούστου

στις

Museo_Nacional_de_la_Revolución_-_Entrada

Άιντε, βρε Μεμέτη, ψευτοπαλληκάρι,
άιντε, βρε Μεμέτη, και πού θα μου πας;
Με τις ξένες πλάτες κάνεις το λιοντάρι,
με τις ξένες πλάτες ύπουλα χτυπάς.

ΚΩΣΤΑΣ ΒΙΡΒΟΣ, «Ο Μεμέτης»

Τον Νοέμβριο του 2002, ο ΑΝΤ1 μετέδωσε δημοσκόπηση όπου το 54% των ερωτηθέντων απάντησε θετικά στο κατά πόσο θα πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο Ανάν. Το 41% απάντησε αρνητικά και ένα 5% δεν έδωσε απάντηση. Στις 23 Αυγούστου 2015, η εφημερίδα Πολίτης δημοσίευσε έρευνα (τα αποτελέσματα της οποίας συνελέχθησαν από το Πανεπιστημιακό Κέντρο Ερευνών Πεδίου του Παν. Κύπρου), σύμφωνα με την οποίαν το 30,48% των ερωτηθέντων απάντησε ότι θα ψήφιζε σίγουρα ή σχεδόν σίγουρα ΝΑΙ, σε ένα υποθετικό σενάριο όπου οι διαπραγματεύσεις των δύο ηγετών καταλήγουν σε ένα προτεινόμενο σχέδιο λύσης. 12,72% των ερωτηθέντων απάντησε πως σίγουρα ή σχεδόν σίγουρα θα ψήφιζε ΟΧΙ.

Γιατί θυμηθήκαμε το σχέδιο Ανάν και δη το πρώτο από τα πέντε; Ο νοών νοείτο. Το σχέδιο Ανάν αποτελεί και θα αποτελεί τομή στη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου. Το δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004 ήταν νίκη όσων δεν συμβιβάζονται με τίποτε άλλο παρά με την ολοκληρωτική ελευθερία του τόπου και ήττα όσων αποδέχονται οδυνηρούς συμβιβασμούς, λες και χάσαμε έναν πόλεμο κάπου στα νησιά Φίτζι. Δεν κρυφτήκαμε ποτέ πίσω από το δάχτυλό μας, ήρθε η ώρα να μιλήσουμε ανοιχτά, γιατί οι μέρες που καταφθάνουν φαντάζουν βουνό άβατο, μπροστά στην άγρια νιότη που διαστέλλεται μόνο σε ασταμάτητα πάρτυ στη Λεμεσό, στην Αγία Νάπα (τώρα και στην Καρπασία) και σε κάτι χωριά που «εκπολιτίζονται» από «εναλλακτικά» φεστιβάλ μουσικής.

Διερωτούνται, λοιπόν, διάφοροι, από πού πηγάζει η αισιοδοξία μας για το μέλλον και την αποπομπή νέων σχεδίων Ανάν, πράγμα που θα σημάνει και το τέλος όσων, υπό τον μανδύα μιας δίκαιης (;) ΔΔΟ, επιχειρούν να παραδώσουν τα πάντα στην Τουρκία, πράγμα που θα σημάνει και το χτίσιμο μιας νέας οδού που θα μας οδηγήσει στην εθνική και ολική απελευθέρωση του τόπου.

«Στην απαισιοδοξία της λογικής,
αντιτάσσω την αισιοδοξία της βούλησης»

Είναι απολύτως λογική η απαισιοδοξία ανθρώπων που βουλιάζουν στην καρέκλα της τηλεόρασης ή του υπολογιστή και παρακολουθούν με αγωνία τις εξελίξεις στο Κυπριακό. Μομέντουμ, ΜΟΕ και απουσία ουσιαστικής αντιπολίτευσης συνθέτουν ένα εκρηκτικό μίγμα που μπορεί να οδηγήσει τον καθένα (από τους πιο πάνω) στην κατάθλιψη. Είπαμε, θα μιλήσουμε ανοιχτά. Η λογική, λοιπόν, λέει πως ήρθε η ώρα να «λυθεί» το Κυπριακό, αυτό πιστεύει η πλειοψηφία του λαού και, αφού δεν υπάρχει άλλος τρόπος, ας γίνει κι ο οδυνηρός συμβιβασμός, η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, να τελειώνουμε. Μπουμ. Ο Αντόνιο Γκράμσι δεν έμεινε στην απαισιοδοξία της λογικής. Η αισιοδοξία της βούλησης είναι ικανή να καταστρέψει τα τείχη της συγκυρίας και της τελευταίας ευκαιρίας, που με μαεστρία μπαζώνουν Αναστασιάδης και Ακιντζί. Res, λοιπόν, non verba.

«Δεν είμαι πια για πειράματα, να φύγεις και να μ’ αφήσεις»

Το πρόβλημα όσων δημιούργησαν καριέρες επάνω στο ψέμα του peace building είναι ότι κάνουν πειράματα, κάτι το οποίο φάνηκε και στην πιο πάνω έρευνα που δημοσιεύτηκε στον Πολίτη. Μιλούν για εντελώς υποθετικά σενάρια, πριν καν υπάρξει σχέδιο, με σκοπό ζωής να ρίξουν ένα ακόμα τούβλο στον τοίχο της πλαστής ελπίδας και της αγγελικά πλασμένης υποτιθέμενης λύσης. Παρουσιάζουν και θα συνεχίσουν να παρουσιάζουν δημοσκοπήσεις (όπως γινόταν το 2002-2004) που θα δείχνουν ότι οι Ελληνοκύπριοι (τέως απορριπτικοί σωβινιστές και νυν κουβαλητές της ειρήνης) θέλουν λύση τώρα και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να συμβιώσουν με τους Τουρκοκύπριους. Σάματις κι αυτό θα ρωτά τον λαό ένα μελλοντικό δημοψήφισμα ή σάμπως και πριν 11 χρόνια δεν ήθελαν λύση οι Ε/κ, μόνο οι Τ/κ. Αν πέσουμε κι εμείς στην παγίδα και τα βάψουμε μαύρα, χαθήκαμε. Μας έχουν σ’ αυτούς τους τροχούς σαν τα ποντίκια και μας ρίχνουν φρούτα για να κάνουν πειράματα. Πετούν το ΝΑΤΟ (σύντροφοι, κρατάτε καλά), τους στρατούς, τις εγγυήσεις, την εκ περιτροπής προεδρία, πετούν το περιουσιακό, τους χρήστες και τους ιδιοκτήτες, πετούν χίλια δυο αιωρούμενα στοιχεία και καρτερούν να τσιμπήσουμε. Ε, πόσο θα συνεχιστεί αυτή η ιστορία; Με πειράματα θα λύσουν το Κυπριακό;

ΔΗΣΑΚΕΛ, ΜΚΟ, όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου…

Όντως, τα πράγματα είναι πιο δύσκολα από το 2004. Γνωρίζουμε εξ αρχής ότι η τωρινή ηγεσία δεν έχει καμία σχέση με τον Τάσσο Παπαδόπουλο, ο οποίος ναι μεν συνέχισε να διαπραγματεύεται επί του αισχρού σχεδίου Ανάν, αλλά την υστάτη το πέταξε στα σκουπίδια, χωρίς να σκεφτεί την επόμενη μέρα. Γνωρίζουμε επίσης ότι το ΑΚΕΛ δύσκολα θα ξαναπεί «ΟΧΙ», πράγμα που φάνηκε με την αποπομπή του Κατσουρίδη από την ΚΕ του κόμματος. Τα περί ΝΑΤΟ είναι για να συντηρούν τις ψευδαισθήσεις των ψηφοφόρων τους. Λες κι η ίδια η ΔΔΟ δεν μας καθιστά ομήρους, θέλαμε και νατοϊκές εγγυήσεις. Από την άλλη, ο ΔΗΣΥ και ο, κατά τα άλλα σκληρός, Αβέρωφ ακολουθούν πιστά τον Πρόεδρο Αναστασιάδη. Εκείνες οι αντικατοχικές φωνές που κόντεψαν να διαλύσουν το κόμμα το 2004 δείχνουν κατώτερες των περιστάσεων. Μαζί με τις διάφορες ΜΚΟ, διάφορους acceptionists του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ, καθώς και ανασυρόμενους από τη ναφθαλίνη τέως προέδρους και πολιτικούς που αγνοούν επιδεικτικά την αλήθεια, την κατοχή, το ΔΗΣΑΚΕΛ αποτελεί τον πιο πιστό αυλικό του Προέδρου. Θα πείσει τον λαό, όμως, ο Φούλης με τα παπάκια, ο Τορναρίτης με τις φάσσες κι ο Άντρος Κυπριανού με τον… Χριστόφια;

«Σαν μια θεότητα που λύει τον πανικό της
και διαστέλλεται ξεσπώντας
στ’ ανυποψίαστα μπουλούκια του γλεντιού που βιάζουν το άσυλό της»

Παρασυρόμαστε κι εμείς από την ατμόσφαιρα τελικά, ενώ θα έπρεπε πάνω στον ρότσον τους να υψώνουμε σημαίες και να σηκώνουμε εμείς τις κουρτίνες παρά ο άνεμος της διζωνικής και της διάλυσης. Οι επίδοξοι χτίστες του νέου ομόσπονδου κράτους, νεόπλουτα golden boys που μόλις ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους και ήρθαν να μας διδάξουν peace building, μας αντιμετωπίζουν με τόση αγένεια και τόση υπεροψία που ούτε τους εαυτούς τους δεν μπορούν να πείσουν στο τέλος. Αν παρακολουθήσει κανείς σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, θα δει πως η αλαζονεία ορισμένων δεν έχει όρια. Θεωρούν πως είναι αυθεντίες και το στοιχείο τους είναι το Κυπριακό (πέραν του ότι δεν λένε και τίποτα), ενώ εμείς πάσχουμε από παρελθοντολογία και συναισθηματισμό.

Τέλος πάντων. Καλύτερα μαζί σου και τρελός, παρά μονάχος μου και λογικός, δεν φωνάζει ο Στράτος προς πάσα κατεύθυνση; Καλύτερα μαζί με τους συντρόφους μας, τη γεμάτη απαισιοδοξία ζωή μας, τους ουτοπικούς έρωτές μας, καλύτερα να περπατάμε σε μια κλωστή (η οποία πάει να κοπεί), παρά να πατάμε επί πτωμάτων και επί υποθετικών σεναρίων, θεωρώντας πως παλεύουμε για την ελπίδα και την ειρήνη, παρέα με τα ακριβά μας πουκάμισα και τα new age χτενίσματά μας. Εμείς μιλάμε ανοιχτά, ούτε κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας ούτε πίσω από το κοστούμι του Αναστασιάδη και του Ακιντζί κι ας μας δαχτυλοδείχνουν κάτι πλουσιόπαιδα που τα όνειρά τους φτάνουν μέχρι το επόμενο καλοκαίρι και την Ίμπιζα. Είμαστε έτοιμοι για τους επόμενους μήνες. Καθόμαστε σε αναμμένα κάρβουνα επειδή, όσα κι αν περάσαμε, η βαθιά ψυχή μας, ξεπερνώντας κάτι μπούληδες που καταριούνται την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκαν εδώ, πάει κατευθείαν στην Κερύνεια, στα χωριά, στα πεζούλια και στα σπίτια, στις εκκλησίες, στα χωράφια και στις παραλίες, καταργεί τον κατοχικό στρατό, βάζει μπουρλότο και φωτιά στις συγκυρίες, καταστρέφει τα υποθετικά σενάρια και περπατά ανενόχλητη στο πληγωμένο από τον ελληνοκυπριακό τουρισμό λιμανάκι… Carpe nocteum.

Αλέκος Μιχαηλίδης

Οίκαδε

Advertisements

2 Σχόλια Προσθέστε το δικό σας

  1. Ο/Η Apostolos Katsioulis λέει:

    Πάρα πολύ καλές θέσεις και παρατηρήσεις!
    Βεβαίως, μπράβο Αλέκο, καλύτερα μαζί σου και τρελός, παρά μονάχος μου και λογικός!

    Μου αρέσει!

Σχολιαστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s