Για τη δημοκρατία μας | ΕΝΩΣΙΣ Σεπτεμβρίου

στις

TOPSHOTS-HONG KONG-CHINA-POLITICS-DEMOCRACY

«Οι πολίτες δεν είναι ευχαριστημένοι με τη δημοκρατία τους». Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της έρευνας που διεξήχθηκε από το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας σχετικά με τις πεποιθήσεις και αντιλήψεις σχετικά με τη δημοκρατία στην Κύπρο. Ειλικρινά όμως, το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι διαφορετικό; Αν μιλήσουμε ξεκάθαρα, χωρίς να προσπαθούμε να κρυφτούμε πίσω από τα δάχτυλό μας, θα δούμε πως οι «κρατικοί αξιωματούχοι» σπέρνουν αυτό που έχουν θερίσει. Την απογοήτευση και την αποστροφή σε μια δοτή, κουτσουρεμένη δημοκρατία που ποτέ δεν ικανοποίησε τα θέλω και τις προσδοκίες αυτού του λαού και ποτέ δεν προσπάθησε ουσιαστικά να συνταυτιστεί μαζί του. Δεν θα γίνω γραφικός. Η αυθαιρεσία, η διαφθορά, η υποκρισία, το ρουσφέτι και όλα τα παρεμφερή υπάρχουν – τα βλέπουμε και ίσως και να τα ’χουμε χωνέψει. Αυτό, όμως, για το οποίο συνωμοτικά κανείς δεν μιλάει είναι για την ίδια την Κυπριακή Δημοκρατία.

Ένα κράτος-πολίτευμα που δεν εκπορεύεται μέσα από ζυμώσεις του ίδιου του λαού, μέσα από αγώνες, αιτήματα και θυσίες, που δίνεται ετσιθελικά, δεν μπορεί να αγαπηθεί. Δεν μπορεί να ακουμπήσει τα θέλω, τις αντιλήψεις και τα βιώματα του λαού. Πάντοτε θα υπολείπεται και θα νοσεί. Θα θυμίζει πως κάποτε ένας λαός ξεσηκώθηκε για να κυβερνάται διαδοχικά από την Πινδάρου και την Εζεκία Παπαϊωάννου. Πως ξεπουλήθηκε φθηνά, χωρίς να ερωτηθεί, για προσωπικές φιλοδοξίες, εγωισμούς και συμφέροντα. Πως του ζητήθηκε να θυσιαστεί και δεν αξιώθηκε να γίνει ένα μνημόσυνο στο όνομά του. Την ίδια στιγμή, όμως, μια φωνή, δορυφόρος των ιαχών στις Θερμοπύλες και στον Μαραθώνα, των αφρισμένων κυμάτων στη ναυμαχία της Σαλαμίνας, της αγωνίας και της παλληκαριάς του Ρήγα και του Κολοκοτρώνη στη Βιέννη και στη Μάνη, των προπάππων μας στα ελληνοαλβανικά σύνορα, των παππούδων μας στην πλατεία Φανερωμένης το ’55 και των πατεράδων μας στον Άγιο Ιλαρίωνα μας τρυπάει τα αυτιά. Μας θυμίζει το χρέος μας και, σαν άλλο υποσυνείδητο, μας καλεί να πορευθούμε. Να μη λυγίσουμε και να συνεχίσουμε αυτήν την πορεία την οποία με κόπο και αγώνα έχτισαν άνθρωποι πολύ πιο μεγάλοι από εμάς.

Οφείλουμε να είμαστε εκεί, μπροστά. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, που έχει ρημάξει στο διάβα της τα πάντα, που έχει χτίσει κάστρα στην άμμο σε μπουρινιασμένο καιρό, θα πρέπει να ανακοπεί απόλυτα από τον ρεαλισμό και την ευθύνη. Οι πραγματικότητες είναι άλλες. Και αν πρέπει, σαν άλλες σειρήνες, να τις φωνάξουμε, θα το κάνουμε. Γιατί αυτό είναι το χρέος μας και αυτές οι προσταγές μας. Γιατί αν αγαπάς την ελευθερία, αν νιώθεις βαθύτατα δημοκράτης, αν ακόμη τα ένστικτα του παρελθόντος και το κίνητρο της επιβίωσης για το μέλλον στέκουν γερά, δεν έχεις άλλην επιλογή. Γιατί, αν μη τι άλλο, σε έναν μελλοντικό διάλογο με τα παιδιά μας θα μπορούμε να πούμε πως αγωνιστήκαμε, για να μπορούν να είναι ευχαριστημένοι από τη δημοκρατία τους και το πολίτευμά τους. Και οι στίχοι του Σεφέρη, επίκαιροι όσο ποτέ, αντηχούν σαν αδιάλειπτη προσευχή: «Κύριε, βοήθα να θυμόμαστε πώς έγινε τούτο το φονικό, την αρπαγή, τον δόλο, την ιδιοτέλεια, το στέγνωμα της αγάπης. Κύριε, βοήθα να τα ξεριζώσουμε».

Γιώργος Λαγάκος

Περί Συνδρόμων

Advertisements

Σχολιαστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s