Μνημόσυνα Αίσχους – Ατίμωση Λαού, Θεού και Ηρώων | ΕΝΩΣΙΣ Σεπτεμβρίου

στις

Public-Speaking

Θεία Λειτουργία. Ο τόπος όπου πάει ο Χριστιανός για να υμνήσει τον Θεό, να συμπροσευχηθεί με τους ομόδοξους συνενορίτες του, να συγκεντρωθεί στον εαυτό του και να πει επιτέλους, από τα μύχια της ψυχής του, το «Κύριε ελέησον». Τότε και ως επιστέγασμα αυτών γίνεται κοινωνός των αχράντων Μυστηρίων, δηλαδή ενώνεται με το Τίμιο Σώμα και το Τίμιο Αίμα του θεανθρώπου Χριστού και αντλεί από τη Χάρη Του, εξαγιάζεται.

Δοξολογία. «Δόξα σοι τῷ δείξαντι τὸ φῶς…». Η αρχή της Λειτουργίας. Δοξάζεται ο Δημιουργός για ό,τι αγαθόν προσέφερε στα πλάσματά Του. «Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡµᾶς».

Η Θεία Κοινωνία είναι η ιερότερη στιγμή στην ιστορία της ανθρωπότητας, αφού τότε συγκαλείται Σύνοδος Ουρανού και Γης, «ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων», ζώντων και κεκοιμημένων, ώστε να επιτελεστεί η πανίερη συνάντηση με τον πανάγιο Κύριο και η αντίδοση της Χάριτός Του στα έργα των χειρών Του και συγκεκριμένα στον αεί μετανοούντα άνθρωπο.

Κι εκεί που ο ευλαβής πιστός ξεγύμνωσε (ή έστω θα έπρεπε να έχει ξεγυμνώσει) την ψυχή του από τις διάφορες μάσκες της καθημερινότητας (βλ. κουλτουριάρης, trendy, ο απόλυτος διευθυντής, ο super star, ο super ήρωας, ο σπουδαίος του επαγγέλματος, ο αναντικατάστατος της παρέας, ο Ελληνάρας της δεξιάς, ο νεοChe της αριστεράς, ο ευσυγκίνητος πράσινος κ.ο.κ.), για να προχωρήσει στη συνάντηση με τον Θεό, όπως ο γυμνόπους Μωυσής προσέγγισε τη θεία φλεγόμενη βάτο απλός και ταπεινός… αντί αυτών, λοιπόν, έρχεται από θρόνου τιμητικώς μα αναξίως παραχωρημένου μια άλλη δοξολογία στον επίγειο θεό-πρόεδρο κι ο ύμνος προς το κυβερνητικό σχήμα.

Φτάνει η ώρα των μνημόσυνων και αλί! αν μνημονεύουμε ήρωα! Λαμβάνει τον λόγο ο πολιτικός για να εκφωνήσει τον επικήδειο. Για το τιμώμενο πρόσωπο αφιερώνονται δυο τρεις παράγραφοι με τον βίο και την προσφορά του. Οι υπόλοιπες σελίδες αφορούν στο έργο της κυβέρνησης.

Πάν’ οι δοξολογίες και τα «Κύριε ελέησον» και ξαναφοράμε τις μάσκες του δικαιωμένου ψηφοφόρου, του δυσαρεστημένου αντιπολιτευομένου, του αποχαυνωμένου αδιάφορου ή του ωχαδερφιστή βολεμένου. Ποιος εξαγιασμός των Τιμίων Δώρων και ποια μετάληψη της θεϊκής αγιότητος; Αυτά παραμερίζονται σε δεύτερη μοίρα. Ο Χριστιανός σιωπά, ακούει και είτε απολαμβάνει τους σαθρούς καρπούς της ψήφου του είτε κολάζεται συλλογιζόμενος την υποκρισία του ομιλούντος πολιτικού. Κι ο τόπος προσευχής και αγιασμού γίνεται κολαστήριο αυτοδικαίωσης ή λογισμών κατάκρισης.

Γίνεται η Θεία Λειτουργία άλλο ένα τηλεοπτικό επεισόδιο κι αναρωτιέται ο πιστός: «Έκλεισα την τηλεόραση για να ’ρθω να λειτουργηθώ ή την έφερα μαζί μου;» Προβληματίζεται ακόμα: «Γιατί ήρθα εκκλησία; Για ν’ ακούσω πάλι όσα ακούω κάθε μέρα στις κατευθυνόμενες ειδήσεις;»

Οι διακηρύξεις του ομιλητή σπουδαιοφανείς, να πλασάρουν ωραιοποιημένα τις κυβερνητικές προθέσεις για ομοσπονδιακό ξεπούλημα. Η λεκτική επένδυση των χυδαίων ελληνοτουρκικών επαφών, μοτιφαρισμένη σε βαθμό που να τείνει να γίνει ικανή να πείσει και τον πιο δύσπιστο ψηφοφόρο.

Μα στην Εκκλησία δεν είμαστε ψηφοφόροι! Γιατί να αναγκαζόμαστε να μπαίνουμε σε εκείνην τη διαδικασία της κυβερνητικής σκέψης; Στην Εκκλησία προσευχόμαστε! Δεν εξαγγέλλουμε διθυράμβους στον πρόεδρο και τους αυλικούς του.

Είναι φορές, μάλιστα, που οι ομιλητές προβαίνουν σε απαράδεκτες δηλώσεις, εξαγγέλλοντας διθυράμβους ακόμα και για τους κατακτητές, άκρως προσβλητικούς προς τους Ήρωες και εν γένει την Πατρίδα. Τέτοιες ύβρεις εκφώνησε σε επιμνημόσυνο λόγο ο υπουργός Εσωτερικών Σωκράτης Χάσικος, που έφτασε σε σημείο να ευεργετεί τον Μουσταφά Ακιντζί! Στο μνημόσυνο των εθνομαρτύρων της ΕΟΚΑ Στέλιου Μαυρομμάτη, Μιχαήλ Κουτσόφτα και Ανδρέα Παναγίδη, που έγινε την Κυριακή 20/9 στον Ι. Ναό Αγίου Παύλου στον Άγιο Δομέτιο, είπε πως «οι οιωνοί στο Κυπριακό είναι καλύτεροι από τη μέρα εκλογής του Μουσταφά Ακιντζί στην ηγεσία της τουρκοκυπριακής κοινότητας». Έχουμε προτίμηση, λοιπόν! Θυμίζει λίγο την απάντηση του Μουσελλίμ-αγά για τον απαγχονισμό του Εθνομάρτυρα Αρχιεπίσκοπου Κύπρου Κυπριανού: «Άλλον το κόφκω τζιεφαλήν τζιαι άλλον το κρεμμάζω […]. Το πνίω έσιει δκιαφοράν πολλήν που το κρεμμάζω» (Βασίλη Μιχαηλίδη, «9η Ιουλίου»).

Το πρόβλημα ίσως να ’ναι που δεν βρίσκεται ένας να απαντήσει σε όλους αυτούς τους παταγωδώς αποτυχημένους στη ζωή, μα επιτυχημένους τυχοδιώκτες, όπως απάντησε ο μακαριστός Κυπριανός σε άλλον Τούρκο αξιωματούχο: «Άνου να φύεις γλήορα, να πας εις την δουλειάν σου τζι’ ο Χάρος εν γλυκόττερος απού την συντυσιάν σου».

Κάπου, κάποτε κι από κάποιους αυτή η ασέλγεια επί της μνήμης των ηρώων πρέπει να σταματήσει. Η πατριδοκαπηλία δίπλα από το Άγιο Θυσιαστήριο αποτελεί αισχύνη, αν όχι αμάρτημα. Είναι ανάγκη, επιτέλους, επίσκοποι, ιερείς και ευσεβές πλήρωμα της Εκκλησίας να διαφυλάξουμε την αλήθεια αλώβητη και ιερά. Διότι στρέβλωση της αλήθειας (α στερ. + λήθη) σήμερα σημαίνει στρεβλωμένη μνήμη αύριο. Κι ο σκοπός μας δεν είναι να αφανιστούμε σύντομα, αφού τη Ρωμιοσύνη «κανένας δεν εβρέθηκεν για να την ιξηλείψει. Κανένας! Γιατί σσιέπει την που τα ’ψη ο Θεός μου». Νυν και αεί.

Πάσχος Φιλοθέου

ΖυγίΖΩΝΤΑΣ τους χαρακτήρες

Advertisements

Σχολιαστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s