Γράμματα στη Μητέρα, του Κώστα Μόντη | ΕΝΩΣΙΣ Οκτωβρίου

στις

Iliana o-parastasi-grammata-sti-mitera-parousiazetai-stin-athina

Στις 27 Σεπτεμβρίου, το νεοσύστατο Ερευνητικό Κέντρο Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου, σε συνεργασία με τον Δήμο Στροβόλου, τον Όμιλο Φίλων Δημοτικής Βιβλιοθήκης Στροβόλου και το Ίδρυμα Κώστας Μόντης, παρουσίασε τη μουσικοθεατρική παράσταση Γράμματα στη Μητέρα στο Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου. Η εκδήλωση εγκαινίασε τον δεύτερο κύκλο «Λογοτεχνικών Συναντήσεων» που διοργανώνονται στο πλαίσιο της συνεργασίας του Ερευνητικού Κέντρου Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου με τον Δήμο Στροβόλου και τον Όμιλο Φίλων Δημοτικής Βιβλιοθήκης Στροβόλου.

Η παράσταση αποτελείτο από τη μονόπρακτη ερμηνεία της Έλενας Χατζηαυξέντη σε συνδυασμό με τη μουσική σύνθεση του Γιώργου Καλογήρου, όπου ο ίδιος συνόδευε με λαούτο, κιθάρα και ούτι, η Ιωάννα Γεωργίου με φλάουτο και η Σταυρούλα Σπανού με σαντούρι, ενώ η επιλογή των κειμένων και η φιλολογική τους επιμέλεια έχει γίνει από τον Καθηγητή Παντελή Βουτουρή.

Τα Γράμματα στη Μητέρα ίσως αποτελούν το επιστέγασμα της ποιητικής πορείας του Κώστα Μόντη. Γραμμένα όντως για τη μητέρα του, την οποίαν έχασε σε ηλικία 12 ετών, κάτι το οποίο επηρέασε έντονα τη μετέπειτα πορεία του, συναρπάζουν με τη λιτότητα, την ποικιλία των παραλλαγών, την υπαρξιακή αλλά και τη συλλογική αγωνία. Δεν θα ψάξουμε όμως για «περισσότερα λ» σε αυτό το κείμενο, καθώς δεν είναι σκοπός μας. Ούτως ή άλλως, καθείς μπορεί να διαβάσει ξανά και ξανά τα Γράμματα και να τα αντιληφθεί όπως επιθυμεί, χωρίς περαιτέρω φιλολογικές αναλύσεις.

Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει ένας ηθοποιός στην «εν σανίδι ζωή» του είναι η αναπαραγωγή ενός μονολόγου σε ένα κατάμεστο από κόσμο θέατρο. Η παρακολούθηση ενός μονολόγου αποτελεί ένα στοίχημα τόσο για τον δέκτη όσο και για τον πομπό κι αυτό εναπόκειται στη μεγάλη δοκιμασία τόσο να παρακολουθήσεις απόλυτα συγκεντρωμένα ένα μονόπρακτο, όσο και να διατηρήσεις την προσοχή του κοινού σου αλώβητη και πλήρως αφοσιωμένη αντίστοιχα.

Τα φώτα σβήνουν κι η ηθοποιός, ακολουθώντας τη μουσική υπόκρουση κι απαγγέλλοντας στίχους από τη συλλογή του μεγάλου ποιητή, εισέρχεται. Ντυμένη στα λευκά, όπως θα ταίριαζε στην «ενδυματολογική επιμέλεια» των κειμένων και στα αγνά αισθήματα του ποιητή προς τη μητέρα του, ερμηνεύει αποσπάσματα από τα Γράμματα στη Μητέρα, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα κατανυκτική, όπου υποσυνείδητα το κοινό δεν μπορεί να κάνει αλλιώς παρά να παραμένει καθηλωμένο στη μεγαλοπρέπεια της ερμηνείας. Οι διακυμάνσεις στη φωνή της καθώς και η εναλλαγή των συναισθημάτων της, ανάλογα με το απόσπασμα, η κίνησή της στον χώρο, οι απότομες παύσεις, όλα μαζί συμβάλλουν στο να αποδοθεί στο μέγιστο με σεβασμό ο παππούς Μόντης όπως του αρμόζει. Και ενώ τα πρόσωπα στην κατάμεστη αίθουσα παραμένουν ήδη μαγεμένα από τον παλμό που εκπέμπει η απαγγελία της, οι υποκριτικές της δεξιότητες δεν σταματάνε εκεί. Την παύση ακολουθεί η μελοποιημένη ερμηνεία των κειμένων και η Έλενα Χατζηαυξέντη έρχεται να μας εντυπωσιάσει ακόμη περισσότερο με τις φωνητικές της ικανότητες.

Τα συναισθήματα που προκαλούνται στην αίθουσα είναι ανάμεικτα και βαριά. Νιώθεις τη θλίψη όταν ακούς τον Πενταδάκτυλο να μας ρωτά: «Λοιπόν;», την αισιοδοξία και τον ενθουσιασμό όταν Φυλλομετρούσαμε σαν ευαγγέλιο την Ιστορία της –«να εδώ κ’ εδώ κ’ εδώ»– και την περιμέναμε, την επιβεβαίωση όταν οι δάσκαλοι μας έλεγαν «Είδατε;». Κι ύστερα, όλοι μαζί βυθιστήκαμε με την απελπισία του ψεύτικου μηνύματος. Όλοι μαζί νιώσαμε τις αγχόνες της Λευκωσίας να μας πνίγουν έως και σήμερα, που προσπαθούν να μας κόψουν την καρδιά γιατί μας είπαν πως προεξέχει.

Η Έλενα Χατζηαυξέντη κι ο Γιώργος Καλογήρου, καθείς μόνος του, έχουν γεμίσει τη σκηνή πέρα για πέρα. Η ερμηνεία της και η δυναμική μουσική σύνθεση μετατρέπονται στην ίδια τη φωνή του ποιητή και δικαιώνουν ένα ολόκληρο κοινό, το οποίο συγκλονισμένο θα μπορούσε να κάθεται ώρες ακίνητο να ακούει την απαγγελία ολόκληρης της συλλογής. Το «φως», όπως το όρισε ο Δημήτρης Χορν, έχει γεμίσει όλη την αίθουσα και έχει εισχωρήσει στα εσώτερα του καθενός μας. Είναι τα Γράμματα τέτοια δυνατά μηνύματα σε μια εποχή γενικότερων κρίσεων, ικανά να ταράξουν τη λήθη μας και να μας αφυπνίσουν, υπενθυμίζοντάς μας πως ο Πενταδάκτυλος γονατίζει ακόμα φορτωμένος Τούρκο.

Ιλιάνα Κουλαφέτη

Στο πέμπτο ράφι αριστερά

Advertisements

Σχολιαστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s