Το διασπασμένο πλήρωμα της Εκκλησίας μας | Ιανουάριος 2016

στις

raquel11

Κύριε ὁ Θεὸς ἡµῶν, σῶσον τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονοµίαν σου· τὸ πλήρωµα τῆς Ἐκκλησίας σου φύλαξον· ἁγίασον τοὺς ἀγαπῶντας τὴν εὐπρέπειαν τοῦ οἴκου σου· σὺ αὐτοὺς ἀντιδόξασον τῇ θεϊκῇ σου δυνάµει καὶ µὴ ἐγκαταλίπῃς ἡµᾶς τοὺς ἐλπίζοντας ἐπὶ σέ. 

Θεία Λειτουργία Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου

Δεν είναι και ότι χάλασε ή έφτιαξε η κοινωνία, αλλά είναι όντως άξιο προβληματισμού και συζήτησης το γεγονός ότι σε αρκετούς ναούς στη Θεσσαλονίκη αλλά και σε άλλες πόλεις του Ελληνισμού, ακόμα και σε αυτήν την πόλη των κάποτε προδοτών του Ονήσιλου Λεμεσό, η Θεία Λειτουργία πραγματοποιείται δύο φορές κάθε Κυριακή, μία η ώρα εφτά το πρωί και μία στις δώδεκα το μεσημέρι. Δεν είναι επειδή περιμένουν οι πιστοί έξω από τους ναούς κατά την πρωινή λειτουργία και ως εκ τούτου επιβάλλεται μία δεύτερη λειτουργία πιο μετά, ώστε να μπορούν όλοι να την παρακολουθήσουν. Η επικρατέστερη αφήγηση για την ύπαρξη αυτής της ιδιομορφίας είναι ότι η μεσημεριάτικη κυριακάτικη λειτουργία τελείται κυρίως για τους νέους.

Δηλαδή, η Θεσσαλονίκη, όντας φοιτητούπολη, φιλοξενεί πολλούς νέους οι οποίοι χρειάζεται να δουλεύουν τα βράδια σε μπαράκια και καφετέριες κατά τη διάρκεια των σπουδών τους ή έστω νέους οι οποίοι ξενυχτούν το σαββατόβραδο για να ξεσκάσουν από την καθημερινότητα και τη ρουτίνα των μαθημάτων. Γι’ αυτό οι τοπικές ενορίες, καταλαβαίνοντας τη δυσκολία του πρωινού ξυπνήματος για τους νέους, αποφάσισαν, για να μην τους αποκόψουν από το σώμα της Εκκλησίας, να πραγματοποιούν ακόμα μία, όχι και τόσο πρωινή κυριακάτικη λειτουργία. Το γεγονός αυτό ίσως εμπίπτει στα πλαίσια εκσυγχρονισμού της Εκκλησίας στη σημερινή καθημερινότητα και την απότομη αλλαγή του τρόπου ζωής τις τελευταίες δεκαετίες. Οι αυξημένοι ρυθμοί που βιώνει ο μέσος εργαζόμενος κατά τη διάρκεια της εβδομάδας ίσως να καθιστούν το κυριακάτικο πρωινό ξύπνημα απαγορευτικό, αφού δεν μένουν άλλα περιθώρια ξεκούρασης. Από την άλλη, λόγω του ότι ζούμε κατά την εποχή που κύριο γρανάζι των μηχανισμών κοινωνικοποίησης και συνύπαρξής μας είναι η αγορά, πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν και εργαζόμενοι οι οποίοι αναγκάζονται ή επιλέγουν να δουλεύουν και Κυριακές. Συνεπώς, με τη λογική αυτήν, θα πρέπει να καθιερωθεί και μία κυριακάτικη λειτουργία το Σάββατο ή τη Δευτέρα γι’ αυτούς που δουλεύουν Κυριακή. Με μια δόση υπερβολής, δηλαδή, θα καταντήσει η κυριακάτικη Θεία Λειτουργία να είναι κάτι σαν τις κινηματογραφικές παραστάσεις που μπορείς να διαλέξεις πότε θα δεις την αγαπημένη σου ταινία ανάμεσα στην πρωινή, απογευματινή ή νυχτερινή παράσταση. Επίσης, με ακόμα λίγη δόση υπερβολής, μέχρι και τα από αρχαιοτάτων χρόνων ελληνικότατα μνημόσυνά μας θα αναγκαστούν να συμβιβαστούν με την παραφροσύνη της σύγχρονής μας καθημερινότητας. Θα διαχωρίζονται ας πούμε στην κάθε ενορία οι μνημονευθέντες σε συγγενείς των πρωινών τύπων που πάνε στη λειτουργία του πρωινού, σε συγγενείς των όχι και τόσων πρωινών τύπων της μεσημεριανής κυριακάτικης λειτουργίας και σε συγγενείς αυτών που πάνε στην κυριακάτικη λειτουργία της Δευτέρας, αφού την Κυριακή δουλεύουν.

Ίσως ο παραλληλισμός να χαρακτηρισθεί ως παράταιρος, αλλά ας ληφθεί ως παράδειγμα το κυριακάτικο οικογενειακό τραπέζι, όπου όλο το σπίτι, οικογένεια, φίλοι, συγγενείς, βρίσκονται για να μιλήσουν, να ανταλλάξουν τα βιώματα της εβδομάδας, να γλεντήσουν και να θρηνήσουν με αφορμή το μεσημεριανό γεύμα. Αν ο στόχος όντως ήταν το κυριακάτικο γεύμα κι όχι η συνεύρεσή τους, τότε κάλλιστα ο πατέρας της οικογένειας θα γευμάτιζε με τη γυναίκα του στο σπίτι ή σε ένα εστιατόριο της γειτονιάς, ο γιος θα έτρωγε μία ώρα μετά μαζί με την γκόμενά του πιτόγυρα κάτω στην Τσιμισκή και οι δύο κόρες, όταν θα ξυπνούσαν μετά το σαββατιάτικο ξενύχτι, θα έτρωγαν με τις παρέες τους μεσημεριανό στα Γκούντυς ή στο Έβερεστ. Ο στόχος θα είχε επιτευχθεί, αφού όλοι θα κατανάλωναν το μεσημεριανό τους γεύμα. Έτσι, αν ο σκοπός του κάθε πιστού της ενορίας είναι η φυσική του παρουσία και παρακολούθηση της κυριακάτικης Θείας Λειτουργίας, τότε το «πλήρωμα της Εκκλησίας» σταματά να υφίσταται ως μια πνευματική συλλογικότητα της ενορίας και ηττάται κατά κράτος από την ατομικίστικη προσέγγιση των προαναφερθέντων «κινηματογραφικών παραστάσεων».

Στην τελική, αυτή η προσπάθεια των ενοριών να τραβήξουν τους νέους στην κυριακάτικη λειτουργία μέσω αυτών των «ελκυστικών μέτρων» ίσως να φαίνεται θετική, όσον αφορά στην προσέλευση της νεολαίας. Ωστόσο, δεν παύει να διαχωρίζει το σώμα και πλήρωμα της Εκκλησίας σε νέους που αργούν να ξυπνήσουν και στους «συντηρητικούς» πιο μεγάλους που έχουν συνηθίσει στα δεδομένα ωράρια. Το να κρατάς ενωμένη μία ενορία, το «πλήρωμα της Εκκλησίας» κατά τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο, και έναν λαό που έχει την τάση σήμερα να διασπάται και να χωρίζεται είναι πολύ δύσκολο επίτευγμα και ίσως η εν λόγω μέθοδος να μεγαλώνει τις αποστάσεις ανάμεσα στις διασπασμένες ομάδες. Το τίμημα της ενότητας είναι πολύ μεγαλύτερο από την τέλεση δύο ή και περισσοτέρων κυριακάτικων λειτουργιών, όπως έγραψε και ο Διονύσης Σαββόπουλος και πρωτοτραγούδησε ο Νίκος Παπάζογλου:

Οι γέροι χωριστά, οι νέοι άλλο πράμα
όποιος τους θέλει αντάμα πληρώνει ακριβά.

Ξένιος Μεσαρίτης

Χορεύοντας με τους Ντάλτον

Advertisements

Σχολιαστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s