Ντύλαν και συμφωνηθέντες κατηγορίες περιουσιών | Φεβρουάριος 2016

στις

tumblr_m8t3ahU60k1rqyyk1o1_400

Σαν αναλαμπές από ταινία τρόμου που τις χωρίζει η αλλόκοτα περίεργη γκρίζα οθόνη που τρεμοσβήνει ήταν η εξαγγελία των κατηγοριών των περιουσιών όσον αφορά το εν λόγω κομμάτι στις «ενδοκυπριακές» διαπραγματεύσεις. «Περιουσίες που εμπίπτουν σε περιοχές που δεν θα επιστραφούν»· αναβοσβήνει στα μάτια του τηλεθεατή κάθε φορά η νέα κατηγοριοποίηση του Κύπριου πρόσφυγα ανάμεσα στις είκοσι δύο κατηγορίες των κατεχόμενων περιουσιών· «Περιουσίες που είναι πολύ μικρές ή ανήκουν σε μεγάλο αριθμό ιδιοκτητών, που ο διαχωρισμός τους είναι ανέφικτος και σίγουρα προβληματικός». Η οθόνη βουλιάζει μέσα στον πόνο του κάθε πρόσφυγα, καθώς πρέπει να υποβάλει τον εαυτό του στην τεχνοκρατικοποίηση της προσφυγιάς του και ψυχρά να δεχτεί την αποθήκευση του σπιτιού και του χωραφιού του μέσα στον φάκελο της ανάλογης κατηγορίας από τις συμφωνηθέντες.

«Περιουσίες που αναπτύχθηκαν σημαντικά μετά τη βίαιη μετακίνηση». Μέσα σε όλον αυτόν τον παραλογισμό που δημιουργείται από την ανικανότητα των ταγών μας, την αδράνεια της πλειοψηφίας του λαού, των ειδικών συμβούλων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, χρειάζεται κάποιες φορές ένα χαστούκι ή μια κουβέντα από τους μεγάλους ρήτορες της εποχής μας για να μας επαναφέρει. Ο Αμερικάνος Μπομπ Ντύλαν ξεκινά το τραγούδι του λέγοντας: «There must be some kind of way out of here, said the joker to the thief, there’s too much confusion, I can’t get no relief».

Οι ήρωες του Ντύλαν στο εν λόγω τραγούδι, ο παλιάτσος και ο ληστής, σαν άλλοι Κύπριοι πρόσφυγες, είχαν να αντιμετωπίσουν τους δικούς τους αντίστοιχους Τούρκους κατακτητές που καταστρέφουν τις εκκλησίες τους, μετατρέποντάς τις σε στάβλους, και γκρεμίζουν τα σπίτια τους, κτίζοντας πελώρια ξενοδοχεία και πισίνες στη θέση τους. «Business men they drink my wine, plowmen dig my earth, none of them along the line, know what any of it is worth». Ο παλιάτσος, παρ’ όλη τη συνήθειά του να μην τα παίρνει όλα πολύ στα σοβαρά, έχει μπουχτίσει από τη θρασύτητα των δυναστών του, να θέλουν ακόμα και να τον κατηγοριοποιήσουν μέσα στις ορολογίες ιδιοκτήτη και χρήστη. Ο ληστής, αν και ένας άνθρωπος παράνομος, αποφασίζει να αντιδράσει στην κλιμάκωση της κατάστασης και, σαν άλλος Πάικ από την Άγρια Συμμορία του Πέκινπα, συμμερίζεται την απόγνωση του παλιάτσου και συζητώντας μαζί του ετοιμάζεται να αφήσει τον μοναχικό τρόπο ζωής του και την εσωστρέφειά του για να εμπλακεί στη μάχη για το δίκαιο.

«There are many here among us, who feel that life is but a joke, but you and I we’ve been through that, and this is not our fate, so let us not talk falsely now, the hour’s getting late». Το βάρος, δηλαδή, του αντικαθεστωτικού αγώνα στην κατά Ντύλαν διάσταση πέφτει στους ώμους του παλιάτσου και του ληστή, λόγω της ανεπάρκειας των υπόλοιπων συνανθρώπων τους να συνέλθουν και να αντιδράσουν ενάντια στην αδικία που είναι εγκατεστημένη στον τόπο τους.

«Περιουσίες που έχουν πωληθεί από τον “σημερινό χρήστη” σε τρίτο πρόσωπο που δεν είναι πρόσφυγας». Το χωριό Κάρμι, έξω από το κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα, εμπίπτει σε αυτήν την κατηγορία από τις είκοσι δύο, αφού έχει ολόκληρο πωληθεί από τους Τούρκους σφετεριστές του σε πλούσιους κυρίως Βρετανούς και Γερμανούς. Οι σημερινοί «χρήστες», με τα λεφτά τους και τα αλισβερίσια με τον κατακτητή, εξισώνουν τη μοίρα τους με τον Καρμιώτη που γεννήθηκε, γλέντησε, έθαψε τους παππούδες του και μόχθησε κάτω από το κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα. Η καρτερικότητα και η υπομονή των Καρμιωτών όχι μόνο δεν τους αποφέρει τη δικαίωση και την επιστροφή, αλλά τους ωθεί να πείθουν τον Ντύλαν να υποδυθεί τον προφήτη, στα 1967, για να φέρει σήμερα κοντά τον παλιάτσο και τον ληστή, ως τους μόνους οι οποίοι μπορούν να παλέψουν ενάντια στην αδικία.

Δεν υπάρχουν στοιχεία αν οι δύο καβαλάρηδες, ο παλιάτσος κι ο ληστής, έδειξαν διαβατήριο ή πέρασαν λαθραία κάτω από τον Πενταδάχτυλο κάπου κοντά στο Κάρμι. Πάντως λέγεται ότι τα βράδια, καλπάζοντας, προσεγγίζουν τις σκοπιές του Αγίου Ιλαρίωνα κάτω από τα αλυχτίσματα ζώων, παρασέρνοντας στο διάβα τους, σαν άλλους καβαλάρηδες των θρύλων μας, ξυπόλυτους υπηρέτες και παρατρεχάμενους συμψηφίζοντες της κατηγοριοποίησης της κατοχής.

«All along the watchtower, princess kept their view,
while all the women came and went, bare foot servants too,
outside in the cold distance, a wild cat did growl,
two riders were approaching,
and the wind began to howl…
»

Ξένιος Μεσαρίτης

Χορεύοντας με τους Ντάλτον

Advertisements

Σχολιαστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s