Κάλυψη-απόκρυψη | Μάρτιος 2016

στις

greenline

Λίγο πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Πεκίνο είχαν ξεσπάσει αρκετές αντιδράσεις για το γεγονός πως διαφημιστικά παραβάν είχαν καλύψει τεράστιες περιοχές εντός της κινεζικής πρωτεύουσας. Ο λόγος απλός, αν και προκλητικός και απάνθρωπος. Στόχος των αρχών ήταν να κρύψουν τις «κακές» συνοικίες της πόλης. Βλέπετε, δεν θα άρεσε στον κάθε Ευρωπαίο και Αμερικάνο τουρίστα να διασχίζει την πόλη και να βλέπει την ωμή πραγματικότητα της χώρας. Ως εκ τούτου, η επιλογή του «καταχωνιάζω ό,τι δεν θέλω να δουν οι άλλοι» πήρε σάρκα και οστά. Πίσω όμως από τα τεράστια διαφημιστικά πλακάτ μια πόλη ζούσε. Άνθρωποι ξυπνούσαν, πάλευαν με τη ζωή, αρρωστούσαν, ερωτεύονταν, πλακωνόντουσαν, πέθαιναν. Κάπως έτσι ζούμε και στην Κύπρο. Μόνο που εδώ δεν σηκώνουμε τα παραβάν μέσα στη νύχτα σαν κλέφτες. Δεν παλεύουμε να μη δουν τα χάλια μας τα φώτα της δημοσιότητας και μας πετάνε ντομάτες. Αντίθετα, τα σημαιοστολίζουμε, τα προβάλλουμε, τα κάνουμε tag στο Facebook και follow στο Twitter. Τα κάναμε ακόμα και μπλουζάκι και άρμα στο καρναβάλι της Λεμεσού!

Πήγαμε και φτιάξαμε το Stelios Foundation –το πρώτο επιχειρηματικό δικοινοτικό καφέ– 50 μέτρα από την πράσινη γραμμή και 200 μέτρα από το τουρκικό φυλάκιο με τις μεταλλικές σημαίες, για τις οποίες δεν χρειάζεται άνεμος για να τις ξεδιπλώνει. Απλώς στέκουν εκεί αγέρωχα. Αναπλάσαμε το οδόφραγμα της οδού Λήδρας, για να ποζάρει ο κάθε Ευρωπαίος ηγέτης, σηκώνοντας δύο τεράστιους τοίχους δεξιά και αριστερά. Αν όμως καταφέρεις και κοιτάξεις μέσα από κάποια σημεία, θα δεις την ωμή πραγματικότητα. Διαλυμένα κτήρια, εγκαταλελειμμένοι δρόμοι και μία συνοικία που κάποτε έσφυζε από ζωή να έχει γίνει μια ανάμνηση που σιγά σιγά γκρεμίζεται λόγω του χρόνου και των ανθρώπων. Φτιάξαμε το Σπίτι της Συνεργασίας 50 μέτρα από μια τεράστια πινακίδα που γράφει «TRNC FOREVER» και δίπλα από ταμπέλες που γράφουν «Προσοχή στρατιωτική ζώνη». Και δυστυχώς δεν το έχουμε κάνει μόνο με την πράσινη γραμμή. Εφαρμόσαμε την ίδια λογική σε κάθε εθνικό και κοινωνικό ζήτημα αυτού του τόπου. Από τις εκλογές, το κούρεμα, το σκάνδαλο ΧΥΤΑ, τα ελικόπτερα της ΕΦ μέχρι τις συνομιλίες, το προσφυγικό και το μέλλον ενός ολόκληρου λαού. Παρά την προσπάθειά μας να τα κρύψουμε πίσω από κτήρια, γιγαντοαφίσες και τζάμια, η σκληρή πραγματικότητα μας προσγειώνει απότομα. Υπάρχει κατοχή, τουρκικός στρατός, προσφυγιά, ενώ στην πράσινη γραμμή είναι ακόμη έντονα τα απομεινάρια μιας συνεχιζόμενης βαρβαρότητας.

Όσο και να προσπαθήσουμε να καλύψουμε την πραγματικότητα, αυτή παραμένει εκεί. Όσα κτήρια και να φτιάξουμε, όσες βόλτες «από το νότιο στο βόρειο τμήμα και πάλι πίσω» και να οργανωθούν, πάλι θα υπολειπόμαστε κάτι βασικό. Την ελευθερία μας. Και αυτό δεν οφείλεται στο ότι ο Γιάννης μισεί θανάσιμα τον Αχμέτ. Ούτε γιατί η Αϊσέ δεν θέλει να πίνει τον καφέ της δίπλα από τη Μαρία. Πολύ απλά συμβαίνει γιατί υπάρχει στρατός κατοχής και μια Τουρκία που διοικείται από ό,τι πιο ναρκισσιστικό και επικίνδυνο μπορεί να υπάρξει (γι’ αυτόν τον αιώνα τουλάχιστον). Ως εκ τούτου, σε κάποιαν από όλες αυτές τις όμορφες δικοινοτικές συνάξεις ας γίνει και κάτι ουσιαστικό! Συζητήστε πώς θα στείλουμε την Αϊσέ σπίτι της.

Γιώργος Λαγάκος

Ομερτά

Advertisements

Σχολιαστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s