Ναι, παράγω προπαγάνδα* | Απρίλιος 2016

στις

The art assembly line of female students engaged in copying World War II propaganda posters, New York, 1942

Όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει το μέλλον.
Όποιος ελέγχει το παρόν ελέγχει το παρελθόν.

ΤΖΟΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ

Η αλήθεια είναι ότι κατά τον μήνα Απρίλιο είχαμε θορυβηθεί· δεν είχε κάνει την εμφάνισή του κάποιο ιβέντ που να άξιζε μια θέση στη στήλη μας. Και πάνω που είχαμε αρχίσει να χάνουμε πάσα ελπίδα, περιέπεσε στην αντίληψή μας το εξής: «Ο ραδιοφωνικός σταθμός Astra 92,8 και οι εκδόσεις Heterotopia σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του δημοσιογράφου-ερευνητή Μιχάλη Μιχαήλ: Διμέτωπος ο Αγών, ΕΟΚΑ και Αριστερά την περίοδο 1955-59. Και έπειτα, το πάνελ. Χαιρέτισαν, που λέτε, την εκδήλωση η Ελένη Μαύρου (τώρα Διευθύντρια Ομίλου Επικοινωνίας «Διάλογος») και ο Νιαζί Κιζίλγιουρεκ (λείπει ο Μάρτης που την Σαρακοστή;). Την παρουσίαση της έκδοσης ανέλαβε πρώτος, κορδωτός και ξεδιάντροπος, όπως άλλωστε μας έχει συνηθίσει, ο τέως Πρόεδρος της ΚΔ Δημήτρης Χριστόφιας, ακολουθούμενος από τον πρώην Υπουργό Παιδείας (επί διακυβέρνησης του τελευταίου) Ανδρέα Δημητρίου και τον Κωνσταντίνο Κωνσταντίνου, αντιπρύτανη του Πανεπιστημίου Κύπρου και γνωστό ναινέκο. Και επειδή καμία τέτοια εκδήλωση δεν είναι ολοκληρωμένη χωρίς μια γεύση από «Ομάδα Κύπρος», στον συντονισμό βρισκόταν ο Γιώργος Πήττας, τον οποίον ευχαριστούμε θερμά, μιας και σε αυτόν οφείλεται η έμπνευση για τον τίτλο του παρόντος άρθρου.

Είναι πραγματικά ανούσιο να αναφερθούμε στους παρευρισκόμενους – το πάνελ μιλά από μόνο του και εμείς, φυσικά, ακούσαμε.

Για την αφοσίωση στην ιστορική επιστήμη: «Οι εκδόσεις Ετεροτοπία είναι ένας απόλυτα ανεξάρτητος και αδέσμευτος εκδοτικός οίκος, απόλυτα προσανατολισμένος στην επιστημονική τεκμηρίωση της κυπριακής ιστορίας». – Για την ιστορία να αναφέρουμε απλώς ότι στον εν λόγω εκδοτικό οίκο μέρισμα έχει (και) ο Νιαζί. Ας μας επιτραπεί, επίσης, να επισημάνουμε ότι η βιβλιογραφία της συγκεκριμένης «επιστημονικής» δουλειάς υστερεί κατά πολύ, ιδιαίτερα από πλευράς απροκατάληπτων δημοσιεύσεων και πρωτογενών πηγών. Μία ανασκόπηση των τίτλων των εκδόσεων Heterotopia θα σας πείσει για την αμεροληψία τους.

Το οικουμενικό ιδεώδες: «Οι γνήσιες προθέσεις, οι αγνές δεν έχουν ούτε σημαία ούτε ιδεολογικό κοράνι». – Μα ούτε καν το λάβαρο του ΑΚΕΛ;

Το τέρας (κυριολεκτικά) ψυχραιμίας: «Αν δει κανείς την εισβολή πιο ψύχραιμα, θα δει ότι η χώρα θα είχε οδηγηθεί σε εμφύλιο σπαραγμό αν δεν γινόταν». – Δηλαδή, στην τελική, η «επέμβαση» της Τουρκίας έσωσε ολόκληρο το νησί και όχι μόνον τους Τ/κ. Απίστευτο;

Ο άχρονος υπαρξισμός: «Έχει καθιερωθεί να αποκαλούμε την εν λόγω περίοδο “περίοδο του Αγώνα”, ενώ αυτή η περίοδος είναι μια στιγμή στην ιστορία». – Συμπέρασμα: Αν τέσσερα χρόνια κυπριακής ιστορίας αποτελούν «στιγμή», τότε η τουρκική εισβολή δεν έγινε ποτέ!

Η «κούππα η άπαννη»: «Δεν υπάρχουν προδότες από τον χώρο της Αριστεράς. Προδότες υπήρξαν από τον χώρο της Δεξιάς». – Ε, οι ΑΚΕΛικοί εν τζιαι. Ποττέ.

Η ιστορική (επανα)προσέγγιση: «Δεν τελειώνουν τα κακά της ιστορίας αν δεν γίνουν αποδεκτά, αν δεν έχεις την τόλμη να τα αγγίξεις και να πεις έσφαλα». –Επαναλάβετε (ξανά) μετά από μένα: Εκάμαμεν τζι εμείς πολλά.

Η παρότρυνση ανάληψης ευθυνών: «Θα πρέπει όσοι από τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ είναι αγνοί στην ψυχή και ζούνε ακόμα να δώσουν μια απολογία στην κυπριακή κοινωνία και ιστορία και στους ανθρώπους που δολοφόνησαν και ατίμασαν». – Απόν αντρέπεται ο κόσμος εν’ δικός του. Α! Και για να μην ξεχνιόμαστε, το Μαρί ήταν ατύχημα.

Ο κάτωθι του Πρυτάνεως: «Ο όποιος Γρίβας, σε εκάστοτε εποχή, γίνεται αποδεκτός όταν απουσιάζουν αξίες». – Μιλήστε μας λίγο για τις αξίες του Αυξεντίου, του Παλληκαρίδη, του Μάτση, του Καραολή και τόσων άλλων και έπειτα μιλήστε μας και για τις δικές σας, κύριε αντιπρύτανη. Έχετε;

Το πατριωτικό, αβίαστα εξαγόμενο, συμπέρασμα: «Ο ένοπλος αγώνας ήταν λάθος. Το αποτέλεσμα ήταν μια Κύπρος διχοτομημένη. Και γι’ αυτό φταίει η ΕΟΚΑ». – Νυν υπέρ πάντων η Τουρκία, κουκιά καθαρισμένα.

Και ο ορισμός του σουρεαλισμού: «Ο Γρίβας ήταν πολιτικά αναλφάβητος», «Θεωρώ ότι ο Τάσσος (Παπαδόπουλος) ήταν μια διχασμένη προσωπικότητα. Τον εψηφίσαμεν όμως. Και αυτόν και άλλους. Αδιόρθωτοι οι άνθρωποι. Αδιόρθωτοι (sic)». – Είπεν ο Χριστόφκιας. Δεν περιγράφω άλλο.

Και φυσικά, ως είθισται, το καλύτερο το φυλάξαμε για το τέλος. Διά στόματος του συγγραφέα: «Τώρα κάμνουμε παρελθοντολογία. Αν εδοξάζαμεν την ΕΟΚΑ, εν’ να εκάμναμεν ιστορία. Μιλούμε για τη βαρβαρότητα των Τούρκων και της ΤΜΤ. Τούτα (τις δολοφονίες αριστερών) γιατί να μεν τα μαθαίνουμε; Ξέρετε τι σημαίνει οχτώ κοπελλούθκια ο ένας, εφτά ο άλλος, πέντε ο άλλος τζιαι να μεινίσκουν στον δρόμον; Τζιαι πώς θα ζήσουν; Ξέρετε ότι δεν γνωρίζονται αδέρφκια μεταξύ τους; Οικογένειες εχωριστήκαν, εξενιτευτήκαν». – Επιστημονικότατος. Μα προφανώς και δεν ξέρουμε, κύριε Μιχαήλ. Έγινε ποτέ εισβολή στην Κύπρο; Πόλεμος; Έχουμε κατεχόμενα εδάφη; Είμαστε πρόσφυγες; Πού να ξέρουμεν εμείς που έτσι πράματα, καλέ μου.

Μαρία η πελλή

Που μιτσήν τζιαι που πελλόν…

* Εκτός από συντονιστής της εκδήλωσης, ο κύριος Πήττας ήταν και εισηγητής. Στην προσπάθειά του να θέσει το ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο της εποχής, διαπιστώσαμε ότι δεν υπήρξε αναφορά σε ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά του 20ού αιώνα, το αντιαποικιακό κλίμα. Εφόσον ερωτήθηκε, απάντησε με περίσσια υπεροψία ότι απλούστατα αυτός επέλεξε ό,τι αυτός ήθελε να πει. Τελεία.

ΔΙΜΕΤΩΠΟΣ_Ο_ΑΓΩΝ

ΕΟΚΑ και Αριστερά

Παίρνεις την αλήθεια μου και μου την κάνεις λιώμα
απ’ το πόδι με τραβάς βαθιά μέσα στο χώμα.

Δυστυχώς, δεν προλάβαμε να διαβάσουμε το νέο πόνημα του Μιχάλη Μιχαήλ Διμέτωπος ο Αγών – ΕΟΚΑ και Αριστερά την περίοδο 1955-59, για την παρουσίαση του οποίου γράφει πιο πάνω η Μαρία η πελλή. Ήμασταν όμως κι άλλοι στην παρουσίαση. Και καταλάβαμε ακράδαντα πως οι ΑΚΕΛικοί όχι μόνο δεν έχουν σωτηρία, αλλά ούτε τα έχουν τετρακόσια. Αλλιώς, δεν θα καταχειροκροτούσαν τον φανταστικό τέως Πρόεδρο Χριστόφια όταν δήλωνε, με ύφος χιλίων λόρδων, ότι οι ίδιοι κύκλοι που δολοφονούσαν άδικα αριστερούς επί εποχής ΕΟΚΑ, ενήργησαν και μετά την περίοδο του Μαρί. Δεν θα χειροκροτούσαν τον αντιπρύτανη όταν διαλαλούσε, εμμέσως πλην σαφώς, ότι ο λαός της Κύπρου δεν είχε αξίες και εξαιτίας της απουσίας αξιών αποδέχτηκε τον Γρίβα ως αρχηγό του.

Προφανώς, ο Μιχάλης Μιχαήλ δεν εξέδωσε πόνημα, αλλά ένα γκεμπελίστικο «ιστοριογράφημα» που πιθανόν να απέχει πολύ απ’ την αλήθεια και βρίσκεται πια στην υπηρεσία του ΑΚΕΛ. Κι εφόσον είναι καιρός για αποκατάσταση της αλήθειας στις σελίδες αυτής της εφημερίδας γράφτηκε ξανά το αυτονόητο: Οφείλουν οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών να δημοσιεύσουν τα ονόματα των αδίκως δολοφονηθέντων από ομάδες ή άτομα της ΕΟΚΑ. Μαζί με αυτούς, όμως, οφείλουν να δημοσιεύσουν και τα ονόματα των προδοτών. Επειδή σε όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα (Κούβα, Κένυα, Βιετνάμ, Ιρλανδία κτλ.) οι προδότες εκτελούνταν. Ας αποκατασταθεί, λοιπόν, η αλήθεια γιατί το δεύτερο μέτωπο δεν ήταν κατά της Αριστεράς, μα κατά εκείνων που συνεργάζονταν με τους Άγγλους. Ούτε εκείνοι τα είχαν τετρακόσια. Ούτε ο τέως Πρόεδρος, που κυκλοφορεί ακόμα σαν τρελός βασιλιάς, σε εκδηλώσεις και Εθνικά Συμβούλια.

«Ε»

Advertisements

Ένα Σχόλιο Προσθέστε το δικό σας

  1. Ο/Η Γιώργος Πήττας λέει:

    Υπάρχει ένα απόλυτο δίκιο σε όσα έχουν αναφερθεί πιο πάνω. 1ον, πράγματι δεν έκανα την παραμικρή αναφορά στα αντιαποικιακά κινήματα που βρίσκονταν σε εξέλιξη εκείνη την εποχή και, 2ον, η απάντησή μου σε μία νεαρή κυρία που επεσήμανε το κενό ήταν ατυχής και κακή.
    Εξηγώ: Το βιβλίο δεν μελετά την ΕΟΚΑ αλλά τις ενδοκοινοτικές διαμάχες εκείνης της περιόδου και το ιστορικό πλαίσιο που βάζει η έρευνα είναι διαφορετικό. Για αυτό άλλωστε, ειπώθηκε έντονα, πως κατά κάποιο τρόπο, συμπληρώνει το πόνημα του Κιζίλγιουρεκ για το σκοτεινό 1958. Προσωπικά, πιστεύω πως με μία πρόχειρη αναφορά στα κινήματα θα τα αδικούσαμε αφενός και αφετέρου θα αποπροσανατολίζαμε τον ίδιο τον λόγο ύπαρξης του βιβλίου. Τέλος, αναφορικά με την απάντησή μου στη νεαρή κυρία, δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο, παρά όσα είπα πιο πάνω.
    Απολογούμαι για το «επέλεξα εγώ το τι ήθελα να πω» όχι γιατί είναι λάθος (ποιος δηλαδή θα επέλεγε για μένα; ) αλλά, γιατί έμεινε «μετέωρο» χωρίς καμία επεξήγηση.
    Σε κάποια άλλη περίσταση, ίσως έχω την ευκαιρία να καταθέσω τις εμπειρίες μου από τις Σεϋχέλλες, όπου βρέθηκα στα μέσα της δεκαετίας του 80 αναζητώντας τα «ίχνη του Μακαρίου» και την επίδρασή του στο εκεί αντιαποικιακό κίνημα.

    ΥΓ. Βέβαια, δεν μπορώ παρά να εκφράσω την έκπληξή μου (τουλάχιστον) στην δημόσια κατάθεση απόψεων για ένα βιβλίο, το οποίο, μόνοι σας λέτε, πως δεν έχετε διαβάσει. Αν μη τι άλλο, αυτό δεν περιποιεί τιμή σε σας και, κυρίως είναι ύβρις για τους δεκάδες απλούς ανθρώπους που κατέθεσαν ως πρωτογενείς πηγές τις εμπειρίες τους. Νομίζω, πως αξίζουν το σεβασμό μας – όπως όλοι, ανεξαρτήτως θέσης, που βίωσαν τις τραγωδίες.

    Μου αρέσει!

Σχολιαστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s