Τα μιάσματα του «ενδιάμεσου χώρου» | Μάιος 2016

στις

surreal-space-old-man-stars-clouds-1920x1080

Κυριακή απόγευμα. Ο Κυπραίος έφαγε τη σούβλα του και πλάκωσε στο καφενείο να δροσιστεί με ένα μαχαλλεπί. Οι πολιτικές συζητήσεις μετά τις εκλογές είναι ό,τι καλύτερο. Ήδη ξεκίνησαν τα πρώτα παράπονα. Βρίζανε τη Θεοχάρους που τους «κορόιδεψε» διαβάζοντας τον Πολίτη. Κι εγώ σκεφτόμουνα ποιον να βρίσω πρώτο. Αυτούς που την «έφαγαν» από την Ελενίτσα όλων των Συναγερμικών και Σία ή την εφημερίδα Πολίτης που την είδε ριζοσπαστική φυλλάδα παντός ιδεολογίας; Άλλοι πάλι κλαίγανε που διασπάστηκε η ΕΔΕΚ. «H ΕΔΕΚ είναι ιστορικό κόμμα και χρειάζεται η γροθιά της – μια γροθιά όμως, γιατί όταν διασπάται σε ομάδες εντός του κόμματος, βυθίζεται. Ας αφήσουν τα ξεκαθαρίσματα. Προτρέχουν άλλα». «Οι καρέκλες του Νικολαΐδη που γουστάρει τον Σουλτς και τα τσιράκια του που βολοδέρνουν στην Ομάδα Κύπρος», σκέφτηκα. Το μόνο που απορώ είναι σε πόσο καιρό θα καταλήξουν στο ΑΚΕΛ να φωνάζουν για τη δήθεν «λαϊκή εξουσία». Ας πιάσουν σιερκές με τον Χαννίδη.

Αρχικά, όποιος έχει αμυδρά πολιτικά αισθητήρια θα ήξερε ότι η κ. Θεοχάρους θα παρέμενε στην Ευρωβουλή. Θα ήξερε επίσης ότι η Αλληλεγγύη αποτελούσε το πολιτικό σωσίβιο του ΕΥΡΩΚΟ που δεν δίστασε να στηρίξει Αναστασιάδη, όπως και το ΔΗΚΟ, για κάποιες θέσεις στην κυβέρνηση. Γι’ αυτό και δεν θεώρησα ποτέ αυτά τα δύο κόμματα γνήσια ως προς τις προθέσεις αλλά και τις απόψεις τους, που αποτελούν μέρος της σχιζοφρένιας του Κύπριου. Όπως και οι Οικολόγοι, που αν εξαιρέσουμε τον Περδίκη και κάποιους άλλους, κάνουν επικίνδυνες «δεξιές στροφές». Δεν υπήρξε τυχαία ο Μασούρας στο κίνημα ούτε και κάποιες τωρινές υποψηφιότητες γνωστών διζωνιστών.

Παράλληλα, η ΕΔΕΚ, ενώ έδειξε μία συνενωτική στάση στις προεδρικές, παρά το ότι ο Λιλλήκας δεν υπήρξε και ιδιαίτερα ειλικρινής στις δεσμεύσεις του ως προς την ΕΔΕΚ μετέπειτα, προσπάθησε και ελπίζουμε να συνεχίσει να προσπαθεί να αποδεσμευτεί από υποστηρικτές δήθεν της ενότητας του κόμματος, στηρίζοντας ουσιαστικά και μετριοπαθείς θέσεις, οι οποίες δεν έχουν να κάνουν με ένα προοδευτικό και αγωνιστικό κίνημα. Ή με τους ΠΑΣΟΚους που φλερτάρουν με το ΑΚΕΛ ή με τη ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος. Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν, τόσο πιο εύκολα θα αποφύγουν τους κραδασμούς. Εξ άλλου, η «ενιαία» ΕΔΕΚ του Ομήρου και του Νικολαΐδη βρισκόταν πολύ πιο κάτω από το 6,2%.

Ξαφνικά, κι ενώ είχα παρασυρθεί στους λογισμούς μου, μπαίνει ο Δημήτρης. Όχι ο Χριστόφιας, ο Συλλούρης. Τώρα θα μου πείτε ότι υπάρχει τεράστια διαφορά. Εγώ θα σας πω ότι είναι ένα και το αυτό. Μπαίνει, λοιπόν, με τον αέρα του νικητή και κάθεται μαζί με δύο άλλους πρώην ΕΥΡΩ-ΚΟτες, νυν Αλληλέγγυους, στο ακρινό τραπέζι που φυσάει αερούδιν. Φοβήθηκα ότι θα τους «πάρει», τόσο μικρό ανάστημα είχαν. Μου φωνάζουν από μακριά, με αυτό το ενοχλητικό γνέψιμο που κάνουν οι άρχοντες στους δούλους, λες και απευθύνονται στα σκυλιά τους (ζητώ την επιεική κρίση του Κόμματος των Ζώων, εξ άλλου ο Ερμής μόνο έτσι ακούει). «Τρεις μέτριους διπλούς και ό,τι πίνει το μαγαζί τζιερασμένον». «Μάλιστα», του απαντώ. «Τι να περιμένεις από αργόσχολους ανθρώπους που πίνουν διπλό καφέ», σκέφτηκα. Αμέσως, πετάγονται οι χωριανοί και συγχαίρουν τον Δημήτρη, ενώ πριν, σημειωτέον, τον έβριζαν. Μπορεί και να τους «κανονίσει καμιά δουλειά».

Ο Συλλούρης, λοιπόν, αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους πολιτικούς αλήτες του νησιού. Η Ελένη Θεοχάρους, αν και αντλεί ιδιαίτερη δημοτικότητα, λειτουργεί ξανά ως «αιώνια Συναγερμικιά», σώζοντας τα τσιράκια του ΔΗΣΥ μόνο και μόνο για να σωθεί και η ίδια. Αν ήταν οποιοσδήποτε άλλος που να μην είχε το ιστορικό της κυρίας Θεοχάρους, θα είχε πεταχτεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Φαίνεται, όμως, ότι το αγωνιστικό (περιέργως) κοινό της Κύπρου θέλει να της δώσει ακόμη μία ευκαιρία. Στο χέρι της είναι να την αρπάξει, αν και η ταύτιση με τον Συλλούρη δυσκολεύει τα πράγματα κατά πολύ. Όπως και η εκ των προτέρων ανακοίνωση της πρόθεσής της να είναι υποψήφια στις προεδρικές. Ακόμη μία πληγή στην προσπάθεια συνένωσης του «ενδιάμεσου χώρου», που πρέπει να βασίζεται όμως σε ξεκάθαρες θέσεις.

Η συνένωση του «ενδιάμεσου χώρου» είναι δυσκολότερη απ’ όσο φαντάζει. Αυτό που πολλοί αγνοούν είναι ότι πρώτα πρέπει να υπάρξει «εκκαθάριση» από τα μιάσματα που αλωνίζουν στον χώρο. Η αλλαγή στις πολιτικές απόψεις είναι θεμιτή, σε αυτό εξ άλλου στοχεύουμε. Αρκεί αυτές να συνδυάζονται με ενδείξεις μεταμέλειας. Οι πολιτικές θέσεις, όμως, που αλλάζουν αναλόγως της πολιτικής συγκυρίας, για τη διατήρηση κάποιων αξιωμάτων, είναι πιο επικίνδυνες από αυτούς που τάσσονται ξεκάθαρα απέναντι. Εκτός κι αν θέλουμε να εναποθέσουμε τον αντιομοσπονδιακό λόγο και τη διεκδικητική πολιτική σε μορφώματα τύπου ΣΥΡΙΖΑ, που έσωσε την ΠΑΣΟΚική φαυλοκρατία και προώθησε κάποιες εκσυγχρονιστικές, φιλελεύθερες ομαδούλες.

Γιώργος Τάττης

Κουβέντες του καφενέ (της Περιστερώνας)

Advertisements

Σχολιαστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s