Στου τουρισμού την ανοχή | Μάιος 2016

στις

diagonismos bikini

Ειδυλλιακό το τοπίο, είτε στην παραλία του Fig Tree είτε στις Καλαμιές είτε στο Sirina Bay είτε στις υπόλοιπες παραλίες της ελεύθερης Αμμοχώστου· ακόμα και οι παραλίες στο Μακένζυ, που η θάλασσα στην καλύτερη περίπτωση να σου καλύπτει τη φτέρνα, αποτελούν έναν σταθερό τουριστικό προορισμό του νησιού μας.

Συνεχώς, από τα τέλη του Απρίλη μέχρι τον Οκτώβρη, οι παραλίες μας είναι γεμάτες από κουβαδάκια, ρακέτες, παγωνιέρες, ομπρέλες, κρεβατάκια, αλλά κυρίως ηλιοκαμένους ανθρώπους –παρ’ όλη την προσπάθεια που γίνεται με τα αντηλιακά– που ξεφεύγουν από την καθημερινότητά τους μέσω της παραλιακής εξόρμησης. Η τουριστική μας βιομηχανία υψώνει τη νικηφόρο σημαία σε κάθε παραλία, ασχέτως τι μέρα είναι και τι γίνεται στην κοινωνία. Είτε είναι 20 του Ιούλη είτε μέρα εκλογών είτε ημέρα έγκρισης μνημονίου είτε μέρα κουρέματος είτε μέρα έκρηξης ναυτικής βάσης ή ηλεκτροπαραγωγικού σταθμού. Ναι μεν τα γεγονότα τρέχουν, αλλά υφίσταται και μία επιτακτική ανάγκη αύξησης του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος που πρέπει να επιτευχθεί μέσω της τουριστικής μας βιομηχανίας. Το παράδοξο με αυτόν τον συσχετισμό παραλίας και «επίμαχων» γεγονότων της κυπριακής πραγματικότητας είναι ότι δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις οποιανδήποτε ηλιόλουστη μέρα έναν Αμερικανό τουρίστα, επίδοξο αθλητή παραλιακής ρακέτας που πίνει μοχίτο στο Fig Tree, από έναν Λεμεσιανό συναθλητή και συμπότη του. Όπως σχολίαζε, σατιρίζοντας την απάθεια των κατοίκων του ελλαδικού κράτους, ο Τζίμης Πανούσης στο περιοδικό Αντί το 1984, «είναι μια προσπάθεια να καταλάβουμε ότι είμαστε τουρίστες κι ότι δεν έχουμε μεγάλες διαφορές από αυτούς που επισκέπτες έρχονται στην Ελλάδα. Η τουριστική ιδέα πρέπει να αναπτυχθεί και στην ημεδαπή».

Οι τουρίστες στις παραλίες μας απλώς προσπαθούν να περάσουν όσο πιο ευχάριστα γίνεται κατά την παραμονή τους στο νησί μας, βγάζουν αμέτρητες φωτογραφίες και σέλφις, αλλά και τα υπέροχα τοπία, ξέγνοιαστοι και κυρίως ξέροντας πως αν γίνει καμιά στραβή στο νησί, μπορούν άνετα του χρόνου να πάνε κάπου αλλού, στην Ίμπιζα, στη Σαντορίνη, στη Ταϋλάνδη κτλ. Πιθανώς μακριά από του τουρισμού την ανοχή, στον τόπο τους, να προσπαθούν για ένα καλύτερο αύριο, στον τόπο τους να παλεύουν για κάτι τέλος πάντων ή να έχουν τα καρύδια να είναι ενεργό κομμάτι του δικού τους κοινωνικού συνόλου. Πιθανώς, στο καλύτερο σενάριο, και οι ημεδαποί τουρίστες μόλις φύγουν από τις παραλίες προσπαθούν για ένα καλύτερο συλλογικό αύριο, για μια πατρίδα χωρίς κατοχή, για παραγωγική ανασυγκρότηση, για βελτίωση του επιπέδου της ζωής μας, πέραν των ρακετών, των μοχίτο και των σέλφις. Πιθανώς να είναι ενεργά κύτταρα της κοινωνίας και ο ένας στους τρεις που δεν είχαν άποψη στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές. Όπως επίσης μπορεί να αποτελεί παραγωγικό κομμάτι του λαού μας και ο ένας στους δύο που συνέχισαν να ψηφίζουν για τη συντήρηση του παλαιοκομματικού στενομυαλισμού. Μπορεί από την άλλη όντως η στήλη να είναι προκατειλημμένη και ξεροκέφαλη.

Είναι κατανοητό ότι το μέλλον είναι αβέβαιο, αμφίβολο αν θα φανεί το φως στην άκρη του τούνελ, αλλά πάντοτε τα πράγματα ήταν δύσκολα, κάποτε περισσότερο κάποτε λιγότερο· στην παρούσα φάση δεν μπορεί να προσμετρηθεί το μέγεθος της δυσκολίας. Τη δεκαετία του ’80, όταν ο κόσμος όλος ασχολείτο με τον πυρηνικό αφοπλισμό, μέσα στην ανικανότητα της απραγίας μας, υιοθετούσαμε την άποψη ότι το πιο πιθανόν οι πυρηνικοί πύραυλοι να είναι άδειοι από μέσα, συνεχίζοντας να παίζουμε ρακέτες, μοχίτο και σέλφις. Μπορούμε να λέμε ότι τα πάντα είναι μάταια, το σύστημα σάπιο, όλοι ίδιοι κτλ. και να μη λαμβάνουμε μέρος ούτε στις εκλογικές αναμετρήσεις (αν τις θεωρήσουμε πολιτική πράξη) ούτε να ασχολούμαστε με όποιο άδικο ή δίκαιο σχέδιο επίλυσης του Κυπριακού ούτε με πιθανό νομοσχέδιο εκποίησης πρώτων κατοικιών, πάλι μέσα στα πλαίσια μιας ατυχούς δικαιολόγησης της ανικανότητάς μας για την όποια αλλαγή. Συνεχίζουμε με τη δουλειά των 500, 800, 1.000 ή 4.000 ευρώ, καμιά σημασία δεν έχει το ύψος του ποσού, ασχολούμενοι με το ποιον γκόμενο έχει η Μακρυπούλια ή ο Νταλάρας στα 1980 ή για το αν μας ψεκάζουν ή όχι ή το πώς χελώνα γλυκού νερού σκότωσε καρχαρία στη Σιγκαπούρη, ώσπου μια μέρα ίσως βρεθούμε ακόμα και με έναν τοίχο χτισμένο στην πόρτα μας, ανήμποροι να βγούμε έξω, δίχως να καταλάβουμε γιατί, όντας ως εκείνην τη στιγμή τουρίστες της ημεδαπής. Όλα επαφίενται τελικώς στο πώς θέλουμε να χαράξουμε τη διαδρομή μας, για μας και τους γύρω μας, ζώντας σαν κοινωνικές οντότητες τούτου του τόπου ή με ρακέτες, μοχίτο και σέλφις.

Βρῆκες τὸν ἄλλον ἑαυτό σου
µὲς στοὺς ἀνθρώπινους καθρέφτες
στοῦ τουρισµοῦ τὴν ἀνοχή.

Χειμερινοί Κολυμβητές

Ξένιος Μεσαρίτης

Χορεύοντας με τους Ντάλτον

Advertisements

Σχολιαστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s