Η πολιτική αφέλεια του σωστού περιεχομένου | Μάιος 2016

στις

One-Flew-Over-the-Cuckoo-s-Nest-jack-nicholson-26620081-1499-1161

Στο προηγούμενο άρθρο μας υποστηρίξαμε ότι το σχέδιο Ανάν και η λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας είναι οι δύο όψεις το ιδίου νομίσματος και απορρίφθηκαν αμφότερες από τον κυπριακό Ελληνισμό το 2004. Στο παρόν άρθρο θα αναφερθούμε στη γραμμή λύσης του Κυπριακού στη βάση της ΔΔΟ με το σωστό περιεχόμενο.

Το πολιτικό σκηνικό όσον αφορά τα κοινοβουλευτικά κόμματα έχει ως εξής: Από τη μία ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ υποστηρίζουν με σθένος τη συγκεκριμένη λύση όπως έχει διαμορφωθεί μέσα από τις συνομιλίες τόσων δεκαετιών. Από την άλλη τα μικρά κόμματα απορρίπτουν –μετά από μακρά περίοδο αμφιταλαντεύσεων– τη ΔΔΟ, αλλά είτε αποδέχονται την ομοσπονδία είτε αναφέρονται στα διάφορα χαρακτηριστικά της λύσης, χωρίς όμως να της δίνουν όνομα και συγκεκριμένη στρατηγική. Υπάρχει και μια τρίτη προσέγγιση η οποία υποστηρίζει τη ΔΔΟ αλλά με το σωστό περιεχόμενο, και αυτή κυρίως εκφράζεται από το ΔΗΚΟ. Η εν λόγω πολιτική είναι κληροδότημα –αν μπορεί να λεχθεί ως τέτοιο– του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου που αν και συνέβαλε καταλυτικά στο ΟΧΙ του 2004, δεν κατάφερε να απεμπλακεί από τη συγκεκριμένη λύση, μένοντας προσκολλημένος σε πολιτικές που εκ των πραγμάτων απέτυχαν.

Όσο καλοπροαίρετα και αν αντιμετωπίσουμε την προσέγγιση των υποστηρικτών μιας τέτοιου είδους λύσης, εντοπίζουμε δύο βασικά στοιχεία που την καθιστούν τρωτή. Το πρώτο στοιχείο είναι ότι η ουρά που μπήκε στη ΔΔΟ ήρθε να καλύψει την από της 24ης Απριλίου 2004 γύμνια της συγκεκριμένης λύσης. Αλλιώς πώς μπορεί να ερμηνευθεί η αναγνώριση ότι η ΔΔΟ καθίσταται προβληματική και συνεπώς με κάποιον τρόπο θα πρέπει να λειανθεί, ώστε να γίνει αποδεκτή και υποφερτή από τον κυπριακό Ελληνισμό; Είναι δεδομένο όμως ότι μετά την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση η για τόσα χρόνια παγιωμένη αντίληψη περί μονόδρομου της σχεδόν απαράβατης εντολής του 1977 κατέρρευσε.

Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι ενώ αναγνωρίζεται η δυσκολία εφαρμογής της διζωνικής, πιστεύεται ότι μέσα από τις πρόνοιές της θα αναιρείται ο ίδιος ο τίτλος, δημιουργώντας ένα ντε φάκτο ενιαίο κράτος. Με λίγα λόγια, αρκετοί θεωρούν ότι η Τουρκία –που τόσο καλά προχωρεί στο δικό μας κενό– θα ξεγελαστεί, επιτρέποντας μάλιστα την προοπτική δημιουργίας δύο ελληνικών κρατιδίων τόσο πληθυσμιακά όσο και διοικητικά. Η συγκεκριμένη αντίληψη μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο με δύο λέξεις: πολιτική αφέλεια.

Έφθασε, λοιπόν, ο καιρός να γίνει πλέον σαφές ότι δεν μπορεί η ΔΔΟ να είναι δημοκρατική, γιατί αν είναι δημοκρατική δεν θα είναι ΔΔΟ. Και η Τουρκία δεν θα κάνει τα στραβά μάτια αποδεχόμενη δημοκρατική λύση. Είναι επιτακτική ανάγκη η χωρίς ενοχικά σύνδρομα απεμπλοκή από τέτοιου είδους προοπτική. Αν δεν γίνει πράξη έστω και τώρα, πολλοί θα βρεθούν προ εκπλήξεων, διότι έχει ήδη διαμορφωθεί ένα ισχυρό ρεύμα εναντίωσης στη διζωνική προτεκτοροποίηση του νησιού, το οποίο εκφράζεται οριζόντια από μεγάλη μερίδα της κοινωνίας.

Ανδρέας Χριστοφή

Εκ βαθέων

Advertisements

Σχολιαστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s