Από το «Ευχάριστο Σαββατόβραδο» στον «ΑΚΕΛισμό» | Ιούνιος 2016

στις

JR9lgnP

Από τους πιο πολυσυζητημένους βουλευτές στον καφενέ ήταν η Ειρηνούλα όλων των Κυπραίων. Παραγγέλναμε μία μιξ από τον «Πασιή» και βλέπαμε την Ειρήνη μας να πατά το κουμπάκι με νάζι, για να γυρίζουν οι αριθμοί του κρατικού λαχείου. Τότε, μικρός ακόμη εγώ, τη συμπαθούσα, η εφηβική μου φύση εξ άλλου δεν μου επέτρεπε το αντίθετο. Δεν ήξερα ότι κάποια χρόνια μετά θα υφιστάμεθα τη μονόπλευρη, ΑΚΕΛική κριτική της επί παντός επιστητού. Δεν ήξερα, επίσης, ότι το κοριτσάκι του Σαββατόβραδου θα γινόταν η λαοφιλέστερη βουλευτής του τόπου. «Μα τούτη η Ειρήνη φκάλλει τα ούλλα στην φόραν», λέει ένας μπάρμπας στη γωνία, διαβάζοντας τη Χαραυγή. Ένας άλλος, πιο εξελιγμένος, που κρατούσε «πουτούντο σμάρτφοουν» συμφωνούσε. «Δουλεύκει για τον τόπον και για την πάταξην της διαφθοράς». «Λαμπρόν να σας κάψει», έλεγα κι εγώ από μέσα μου.

Με το που πιάσανε οι φωτιές πάνω στα βουνά της Σολιάς, λίγο πιο πάνω από το χωριό μου, δεν ηρεμούσαν τα πράγματα στον καφενέ. Κι εγώ μαζί. Το πρωί της Τρίτης, που η φωτιά μετρούσε ήδη τρεις μέρες, ήρθε η Ειρήνη μας με κάτι άλλους ξεδιάντροπους ΑΚΕΛικούς πηγαίνοντας προς τα χωριά πάνω να πουλήσουν συμπόνια. Ξεκίνησε να μιλά (ορθώς) για την ανικανότητα της κυβέρνησης, για τις καταργήσεις των θέσεων των δασικών λειτουργών, για τις περικοπές στα κονδύλια για το περιβάλλον. «Καλά τα λέει», μου ψιθυρίζει ο κυρ Ανδρέας από δίπλα. «Καλά τα λέει, μόνο που είναι ΑΚΕΛικιά και δεν βλέπει και τα μούτρα της». Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι να υπάρχουν όλοι αυτοί οι βολεμένοι αγύρτες της πολιτικής (που τώρα έγιναν και οικολόγοι ξαφνικά), αυτοί που κρατούν χεράκια με το αντίπαλο –και καλά– δέος, για να περιπαίζουν τον κόσμο. Μέχρι και τον αρχισυντάκτη του Φιλελευθέρου, Άριστο Μιχαηλίδη, επικαλέστηκε η Ειρηνούλα στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Δεν χρησιμοποίησε όλο το κείμενο φυσικά, μπορεί και να μη διάβασε καν τις σειρές που ο δημοσιογράφος επέρριπτε ευθύνες και στις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Η Ειρηνούλα, λοιπόν, ο Χρίστος Χριστοφίδης και ο Στέφανος Στεφάνου (αυτούς τους ΑΚΕΛικούς «μαρξιστές» έτυχε να ακούσω και να διαβάσω δηλώσεις τους), εκτός από την καθιερωμένη ρητορική για τη διαφθορά, είπαν να το δουν και οικολόγοι και να κλαφτούνε για την απώλεια των δασών. Η δε Ειρηνούλα θίχτηκε και ως δημοσιογράφος, αφού οι άλλοι βρωμιάρηδες, οι κυβερνητικοί, απαγόρευσαν στους δημοσιογράφους να κάνουν κριτική, επειδή, λένε, αποπροσανατολίζει την κατάσβεση και δεν σέβεται τους νεκρούς. Κι έκαναν πάσα στην «αγαπημένη των πολλών». Φυσικά, εάν υπήρχε ένα σοβαρό οικολογικό κίνημα στην Κύπρο, δεν θα άφηνε όλους αυτούς να επικαλούνται «περιβαλλοντική συνείδηση», να μυξοκλαίνε για τα δάση μας, ενώ το ιδεολογικό τους υπόβαθρο δεικνύει ακριβώς το αντίθετο. Αλλά και όταν η μοναδική επαφή τους με τη φύση είναι όταν πάνε πάνω στα χωριά για προεκλογική και γυρίζουν πίσω στην ασφάλεια του «κουγκριού», όπως είπε και ένας φίλος κυνηγός.

Η φωτιά που έπληξε τον τόπο μας, πέρα από μία συζήτηση για τη διαφθορά, την ελλιπή δικαιοσύνη, τον ερασιτεχνισμό, θα έπρεπε να ανοίξει και μία συζήτηση για την οικολογία και τους προβληματισμούς που εμπεριέχει, να υπάρξει μία παραγωγή ιδεών που θα αποσκοπούν στην (α)παιδευσιά του μέσου Κυπρίου. Άντε τώρα να μας μιλήσει η Ειρηνούλα για τις αντιφάσεις που εσωκλείει ο μαρξισμός σε σχέση με την οικολογία ή ο Μασούρας για το πώς η φιλελεύθερη διαχείριση της οικονομίας θέτει ως προαπαιτούμενο την καταστροφή της φύσης ή η Έφη Ξάνθου, με την ομοσπονδία της και τις εμμονές των Οικολόγων με κάτι ευρωπαϊκά φόρουμ και κάτι ΜΚΟ, για την ιστορική εξάρτηση των οικολογικών κινημάτων που στηρίζονται στην πολιτική οικολογία από ρεφορμιστικά τμήματα που διαιωνίζουν τη συσσώρευση του πλούτου, τις εθνικές και κοινωνικές ανισότητες, αλλά και την εκμετάλλευση της φύσης από τον άνθρωπο. Άντε τώρα να μας μιλήσουν οι Κύπριοι ΑΚΕΛικοί μαρξιστές (είναι ιδιαίτερη, τοπική φάρα), αλλά και οι υπόλοιποι Οικολόγοι, για τις φιλοσοφικές αφετηρίες του μαρξισμού που αποτρέπουν μία οικολογική θέαση, για τον οικοσοσιαλισμό και την κριτική του στον «επιστημονικό σοσιαλισμό», για την εμμονή του ορθόδοξου μαρξισμού στην τεχνολογική πρόοδο, για τη σχέση της λογοτεχνίας και δη της λαϊκής μας ποίησης με τη φύση, για τη σχέση του ιμπεριαλισμού με την καταστροφή των τοπικών οικοσυστημάτων, ακόμη και για τη δημιουργία των τοπικών και εθνικών ταυτοτήτων, με βάση το πολιτισμικά ορισμένο τοπίο.

Άρα, ας μη μιλάει η Ειρηνούλα για δικαιοσύνη, ενώ (μεταξύ άλλων) η εγκληματική διαχείριση της δικής της κυβέρνησης οδήγησε σε θάνατο πενταπλάσιων ανθρώπων, αλλά και σε εξίσου σημαντική περιβαλλοντική καταστροφή. Ας μη μιλάει για περιβαλλοντική συνείδηση, ενώ το επίπεδο της συζήτησης για την οικολογία στην Κύπρο είναι εξίσου ερασιτεχνικό όσο ήταν και ο Χριστόφιας τους.

Γιώργος Τάττης

Κουβέντες του καφενέ (της Περιστερώνας)

Advertisements

Σχολιαστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s