Με τη λοξή ματιά του σινεφίλ | Ιούλιος 2016

στις

the_shining_32

Ακούγοντας τη μουσική την οποίαν τόσο περίτεχνα συνοδεύει το πυκνοφυτεμένο, πράσινο και άγριο τοπίο, ακολουθώντας με μακρινό πλάνο το αυτοκίνητο με τον Τζακ Νίκολσον, γίνεται αντιληπτό το τι θα ακολουθήσει. Αργότερα, από τους διαλόγους ανάμεσα στους πρωταγωνιστές, ο Κιούμπρικ κάνει ξεκάθαρο στους σινεφίλ ότι η ταινία θα τους συγκλονίσει, αφού με τον καλύτερο τρόπο έδωσε σάρκα και οστά στο αριστουργηματικό μυθιστόρημα του Στίβεν Κίνγκ. Ακόμα και η αφίσα του κινηματογραφικού έπους The Shining προμηνύει το συνταρακτικό σενάριο, τις σπουδαίες ερμηνείες, τις θρυλικές σκηνές τρόμου που ακολουθούν, ακόμα και το πιθανό τέλος των χαρακτήρων. Από την αρχή, δηλαδή, της ταινίας ή έστω μόνο με τα σχόλια κατά τη διαδικασία ανεύρεσής της στο διαδίκτυο ή με τον σχετικό διάκοσμο των θερινών σινεμά που ίσως την προβάλλουν κάθε τόσο δημιουργείται η εικόνα για το κακό που περιμένει τους χαρακτήρες. Δύσκολα μπορεί να φανταστεί ο σινεφίλ ότι ο Τζακ Νίκολσον θα τελειώσει την ταινία σε ένα κέντρο διασκεδάσεως, τύπου μπουζούκια, ή σε ένα χλιδάτο ξενοδοχείο πίνοντας ροζ κοκτέιλ με φανταχτερά καλαμάκια σε ένα κινηματογραφικό τέλος τύπου Δαλιανίδη.

Συνήθως, στις κινηματογραφικές ταινίες, από την αρχή του έργου, ο θεατής αντιλαμβάνεται ένα περίπου τι θα συμβεί. Δύσκολα η συνέχεια μπορεί να έχει ιδιαίτερη απόκλιση από το γενικό σκηνικό που γενικά κατασκευάζεται από τους συντελεστές. Ο Αλ Πατσίνο, υποδυόμενος τον Μάικλ Κορλεόνε στην ταινία Νονός, ασχέτως αν κάποιος έχει δει το τέλος της ταινίας, θα ήταν παράλογο να μη συνέχιζε την παράδοση της οικογένειας Κορλεόνε και να ξεκινούσε λόγου χάρη μια «σταρτ-απ» εταιρεία με βιολογικά προϊόντα. Στο περίπου, χωρίς να εννοούνται οι αναμενόμενες ανατροπές στην πλοκή, όπως δολοπλοκίες, δολοφονίες χαρακτήρων, συγκρούσεις, η εξέλιξη ενός έργου δεν μπορεί να έχει ιδιαίτερη διαφοροποίηση και το σενάριο είναι από την αρχή γραμμένο για να ακολουθήσει μια συγκεκριμένη πορεία. Επίσης, ένα έργο το οποίο σκηνοθετεί ο Κόπολα και στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Μάρλον Μπράντο, ο Αλ Πατσίνο και αργότερα ο Ντε Νίρο έχει όλα τα φόντα για να είναι επιτυχημένο, όχι μόνο εισπρακτικά, αλλά να δημιουργήσει το αναμενόμενο δέος στους σινεφίλ, σε σχέση με μια αποτυχημένη απόπειρα γκανγκστερικού τύπου «αμερικανιά» με άσημους συντελεστές.

Ένας φίλος του κινηματογράφου δεν δύναται, επίσης, να παρακολουθεί το American Pie και να αναμένει ότι στα μέσα του πονήματος αυτού θα εξελιχτεί σε ταινία που θα προκαλέσει εντύπωση για τις έξυπνες ατάκες ή να αποτελέσει εφαλτήριο για βαθύτερο προβληματισμό. Δηλαδή, πάνω κάτω είναι προβλέψιμο ότι δεν θα γίνει κάτι πέραν των κολεγιακών πάρτυ, φουσκωμένων ξανθιών, dude-ιστικών διαλόγων και τα λοιπά. Όπως επίσης, ένας θεατής, μόνο και μόνο από τον συγγραφέα ενός έργου που ανεβαίνει στον κινηματογράφο, μπορεί διαισθητικά να γνωρίζει τι θα συμβεί. Στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών του Τόλκιν, στις όποιες επικές μάχες που δίνονται μεταξύ των δυνάμεων του κακού και του καλού είναι δεδομένο ότι όταν είναι στα πρόθυρα της ήττας οι «καλοί», μπουκάρουν μάγοι, ξωτικά και ιππότες για να ανατρέψουν τα δεδομένα.

Υπάρχουν, δηλαδή, κάποιες παράμετροι, οι οποίες προϊδεάζουν τον σινεφίλ για την εξέλιξη ενός έργου –ακόμη και πριν αρχίσει η ταινία– οι οποίες περιορίζουν μέσα σε ένα πλαίσιο το τι μπορεί να ακολουθήσει. Ποιότητα των ηθοποιών, διάλογοι, συγγραφέας, σκηνοθέτης, τόπος και περίοδος έκδοσης της ταινίας δημιουργούν μια «περιρρέουσα ατμόσφαιρα», μια προκαθορισμένη διαδρομή. Συνεπώς, ένας μανιακός του κινηματογράφου, ο οποίος θα κινηματογραφοποιούσε μια πραγματικότητα με πρωταγωνιστές Αναστασιάδη, Ακιντζί, Ερντογάν, Πραξούλα, Άντρο και κομπάρσο λαό χωρίς ιδιαίτερη ικανότητα τροποποίησης του σεναρίου, διαισθητικά θα μπορούσε να αντιληφθεί την εξέλιξη. Αν ήταν γραμμένο από τον Τόλκιν το έργο, θα υπήρχε μια αίσθηση αισιοδοξίας και ηρεμία για την τελική κατάληξη. Σε άλλη, λίγο πιο ρεαλιστική περίπτωση, γνωρίζοντας τους συντελεστές, πιθανόν να έβρισκε τον σινεφίλ ως πρωταγωνιστή στο τέλος του έργου, συνοδευόμενο με τη μουσική του The Shining, κάπου στο Μενεού, να τρέχει ανάμεσα στις μπάλες με σανό, πάλι κάποιον Ιούλη, και από τον Πύργο της Ρήγαινας να σκέφτεται με λίγη δόση ντεζαβού, αυτήν τη φορά μας τους έφερε η θάλασσα της Λάρνακας.

Ξένιος Μεσαρίτης

Χορεύοντας με τους Ντάλτον

Advertisements

Σχολιαστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s