Αμήν και πότε… | Σεπτέμβριος 2016

στις

funny-monkeys-give-motivation-message

Καθόμουν έξω, στην πλευρά του καφενέ που κοιτάει προς τον καφενέ των υποτιθέμενων «Αριστερών», και άκουγα το ράδιο να μεταδίδει τις καταγγελίες του γνωστού σε όλους μας Μιλτή. «Κοίτα να δεις», λέω, «που θα ξεκινήσουν οι ΑΚΕΛικοί να λένε πόσο “λέρα” είναι ο πρώην πρόεδρος της Ομόνοιας για να βγάλουν “κούππα άπαννη” το αφεντικό τους. Ασχέτως αν πριν λίγο καιρό ήξεραν όλοι πόσο φιλαράκι ήταν με τους δικούς τους και τον έβλεπαν ως τον σωτήρα του λαϊκού τους σωματείου-επιχείρησης». Κι όντως, κατάφερα να προβλέψω τη συνέχεια σε μεγάλο βαθμό, αν και φαίνεται ότι ολοένα και πέφτει η δημοτικότητα του κόμματος, αφού μαζεύτηκαν πολλές «ατοπίες», οι οποίες δεν μπορούν, λόγω του μεγέθους και της έκτασης που πήραν, να μπουν τόσο εύκολα υπό τον μανδύα της φτηνής δικαιολογίας που θέλει όλο τον κόσμο να «πολεμά την Αριστερά με τους τόσους αγώνες στην Κύπρο».

Αυτό το κόμμα της Αριστεράς, όμως, άρχισε να δείχνει το ποιόν του ήδη λίγο καιρό μετά την ίδρυσή του και τον μετασχηματισμό του από ΚΚΚ σε ΑΚΕΛ. Τι να πρωτοπούμε; Για τον αγώνα της ΕΟΚΑ όπου όχι μόνο δεν μετείχε, αλλά και λειτούργησε προβοκατόρικα; Για την εμπλοκή του στα οικονομικά κατεστημένα του νησιού και την παράλληλη –ως λογικό επακόλουθο– συνύπαρξη και προώθηση κάποιων ακραία φιλελεύθερων πρακτικών, που θα ταίριαζαν καλύτερα στον Δον Κορλεόνε παρά στο κόμμα που υποτίθεται ότι πολεμά την ελεύθερη αγορά; Για τις συχνές εναλλαγές της γραμμής του, ως προς το κυπριακό ζήτημα, και την τελική υιοθέτηση της ΝΑΤΟϊκής Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας; Για την απουσία του από οποιανδήποτε άλλην αντίσταση, είτε αυτή ήταν ενάντια στην τουρκανταρσία είτε ενάντια στους πραξικοπηματίες; Για την πρωτοκαθεδρία του στον αγώνα για την «κυπριοποίηση» της Κύπρου; Για τη στροφή του στον πολιτισμικό φιλελευθερισμό; Για το Μαρί και τις μετέπειτα αντιδράσεις του; Ή για το σχέδιο Ανάν και την εμμονική ταύτισή του με την ΕΕ, σε σημείο που να κοκορεύεται για την προεδρεία της;

Όσο τα σκέφτομαι αυτά και κοιτάζω απέναντι στο καφενείο τους, τόσο με εξοργίζει η ιδέα των «κατατρεγμένων αγωνιστών της Αριστεράς» που σιγά σιγά μαζεύονται στο καφενείο, σαν τυποποιημένα ρομποτάκια, ρυθμισμένα να τρέχουν στο σημείο αναφοράς τους μόλις «μυρίσουν φωτιά», λες και πλάκωσε νέα εισβολή ή λες και έρχεται το τέλος του κόσμου και πρέπει να οργανωθεί το κίνημα ενάντια στους «πληρωμένους δολοφόνους των λαϊκών αγωνιστών». Τόσο πολύ προσδιορίζουν την ύπαρξή τους με βάση ένα ουσιαστικά αόρατο κέντρο, που βιώνουν μια ενδεχόμενη πληγή στο κόμμα ως συνωμοσία των πάντων απέναντι στη δικιά τους πλέον αποδυναμωμένη συλλογική και κομματική ταυτότητα, αφού ενδόμυχα παρουσιάζονται ρωγμές. Έτσι, αυτή η σπασμωδική και άμεση αντίδραση δεν είναι τίποτε άλλο από ένας μηχανισμός για να σπάνε οι αντιστάσεις των υποκειμένων που αμφιβάλλουν τις πρακτικές της ηγεσίας, αφού ο χρόνος που τους δίνεται για να διαπραγματευτούν το νέο γεγονός είναι μηδαμινός. Μόνο που αυτό δεν θα έχει μια αιώνια ισχύ, αφού, όπως φαίνεται, αυτό το «αόρατο» κέντρο λειτουργεί με έναν υπόγειο τρόπο για να διαιωνίσει την κυριαρχία του έναντι των πραγματικά λαϊκών αιτημάτων, κινημάτων και αγωνιστών. Τώρα, ξεδιάντροπα όσο ποτέ, που το κατάστησε ευάλωτο όσο ποτέ.

Και δώσε οι υποστηρικτές του ΑΚΕΛ να μπαίνουν στο καφενείο, ρίχνοντας κλεφτές ματιές απέναντι, μπας και σχολιάσει κάποιος τη μυστικότητα με την οποία διατηρείται η συνοχή της τελετουργικής πλέον, συλλογικής αντίδρασής τους στα κατηγορώ των άλλων προς το κόμμα και, ως εκ τούτου, προς τον εαυτό τους. Σκέφτομαι να τους φωνάξω ότι μόλις ο επιχειρηματίας Αρχιεπίσκοπος (ίσως ανταγωνιστής των επιχειρηματικών πράξεων της επιχειρηματικής ομάδας του ΑΚΕΛ, ίσως και όχι) φάνηκε να μην απολαμβάνει έναν λιτό τρόπο ζωής που να αρμόζει στην ιδεολογία του απλοϊκού χριστιανισμού, πέσαμε όλοι –δικαιολογημένα προφανώς– να τον φάμε. Τώρα, τι ακριβώς από όλα αυτά, ακόμη και να μην αληθεύουν όλες οι κατηγορίες, ταυτίζονται με μία μαρξιστική αντίληψη του κόσμου; Οι δοσοληψίες του ΑΚΕΛ και της Ομόνοιας με το κεφάλαιο; Ή οι πισίνες και οι ανακαινίσεις εκατομμυρίων, όταν η εργατική τάξη φαίνεται να διολισθαίνει ολοένα και περισσότερο στη μιζέρια και την οικονομική εξαθλίωση; Η πλήρης ταύτιση με την ηθική των καπιταλιστών και τις περίεργες συναλλαγές τους; Ή η κατάχρηση εξουσίας και οι παρεμβάσεις στις αποφάσεις και στους κανόνες που διέπουν την Τράπεζα Κύπρου και οι σχέσεις με τα λογιών λογιών «golden boys» που γυροφέρνουν στις ρωσικές τράπεζες αλλά και στις εντόπιες;

Ας είμαστε αισιόδοξοι κι ας πιστέψουμε ότι το ΑΚΕΛ επιτέλους θα πάρει αυτό που του αξίζει από όλο αυτό. Ακόμη όμως και να πάρει στις επόμενες εκλογές ένα ποσοστό πολύ αμελητέο, οι ιδεολογικές του παρεμβολές στη δημόσια συζήτηση θα παραμείνουν. Θα παραμείνουν οι ταυτοτικές αντιθέσεις που δημιούργησε με τους «δήμιους» αυτού του τόπου, όπως και η εργαλειακή αντίληψη για την ταξική συνείδηση, η αλλοίωση της ιστορικής ταυτότητας και συνέχειάς μας ως έθνους, η παρερμηνεία των ιστορικών αιτίων που οδήγησαν στο σύγχρονο πρόβλημα του Κυπριακού, η από τα πάνω αντίληψη για την επαναπροσέγγιση και η διαστρεβλωμένη αλλά κυρίως μεμονωμένη και μονομερής αντίληψη που δημιούργησε για τον «άλλον» Τ/κ. Όλοι αυτοί θα συνεχίζουν να παρεισφρέουν στην πολιτική ζωή του τόπου, είτε υπάρχει ΑΚΕΛ είτε όχι. Όπως και το κάνουν ήδη.

Γιώργος Τάττης

Κουβέντες του καφενέ (της Περιστερώνας)

Advertisements

Ένα Σχόλιο Προσθέστε το δικό σας

  1. Ο/Η Γιωργος Παπαγιαννόπουλος λέει:

    http://ardin-rixi.gr/archives/201035 αρθρο μου στην Ρήξη νο 127 που κυκλοφορεί

    Μου αρέσει!

Σχολιαστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s