Τη γενιά μας… | Σεπτέμβριος 2016

στις

%ce%bd%ce%b5%ce%bf%ce%bb%ce%b1%ce%b9%ce%b1

Ένα από τα προβλήματα που απασχολούν περισσότερο τους νέους σήμερα είναι η αγορά εργασίας. Πανικός και άγχος κυριεύουν τους νέους απόφοιτους που μόλις βγουν από τα πανεπιστήμια, νοιώθουν να τους κόβονται τα πόδια, μιας και από τον νέο Σεπτέμβριο δεν θα πάρουν στα χέρια τους τη νέα ακαδημαϊκή ύλη.

Και εκεί κάνει την εμφάνισή του ο φόβος, το «κύριο όνομα των θλίψεων». Ο φόβος ότι η ζωή τους βρίσκεται μπροστά σε ένα κενό. Το κενό της απραξίας, της στασιμότητας, της αεργίας. Αυτός ο φόβος είναι προϊόν της αδυναμίας η οποία υπάρχει εμφανέστατα σε εμάς τους νέους. Που και αυτή είναι αποτέλεσμα της εύκολης ζωής την οποία μας χάρισαν.

Αποτελούμε μια γενιά που δεν έμαθε να κερδίζει αυτά που επιθυμεί, αλλά να τα περιμένει. Μάθαμε να έρχονται όλα μόνα τους. Όχι, αγαπητοί μου συνομήλικοι. Στη ζωή υπάρχουν και αναποδιές και αδικίες.

Σπουδάσαμε, άλλοι έγιναν λογιστές, άλλοι οικονομολόγοι, άλλοι μαθηματικοί. Μάθαμε πολλά. Αυτό που δεν μάθαμε, όμως, είναι ότι στη ζωή πρέπει να αγωνιζόμαστε για να πετύχουμε. Και κυρίως πως τα πράγματα στη ζωή δεν έρχονται όλα όπως τα έχουμε σχεδιάσει.

Δεν μάθαμε, αγαπητοί συνομήλικοι, να σεβόμαστε τις στιγμές, να βλέπουμε τη ζωή στα μάτια και να λέμε ευχαριστώ. Ευχαριστώ που έχουμε έναν φίλο να μοιραστούμε χαρές και λύπες. Τα άλλα έρχονται και πιο μετά.

Η ζωή είναι αγώνας και σε αυτόν τον αγώνα δεν μπορούν να είναι ασπίδες μόνο τα πτυχία. Ασπίδες θα πρέπει να αποτελέσουν οι αξίες τις οποίες ανταλλάξαμε με τη μεγαλομανία και τη δηθενιά.

Σταύρος «Ππούνιος» Ζαχαρία

Από ξένο τόπο κι απ’ αλαργινό

Advertisements

2 Σχόλια Προσθέστε το δικό σας

  1. Ο/Η Απόστολος Κατσιούλης λέει:

    Φίλτατε Σταύρο,
    όταν σαν νέος δεν έχεις αντιληφθεί την αδικία στη συγκρότηση και λειτουργία του κοινωνικού συστήματος, ποτέ δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις τι συμβαίνει γύρω σου. Μαθαίνουν στους νέους πολλές τέχνες και επιστήμες που είναι ξεκομμένες παντελώς από την παραγωγική οργάνωση. Μιά παραγωγική οργάνωση που βρίσκεται στά χέρια ιδιωτών που λειτουργούν κατά το δοκούν και νέμονται το όποιο πλεόνασμα, αδιαφορώντας παντελώς για το κοινωνικό σύνολο και τις ανάγκες του.
    Μάθανε οι νέοι τέχνες, επιστήμες και αποφοίτησαν από πολύ απαιτητικές σχολές. Όμως τι να τα κάνουν όταν κανένας δεν τα χρειάζεται ή τα θέλει αντί ενός πινακίου Φακής;
    Λοιπόν, μήν οδύρεσαι αλλά βάλε το μυαλό σου να δουλέψει και βρές το αίτιο της άθλιας κατάντιας καθώς και τη λύση από αυτή.
    Κυρίως πρέπει να ξέρεις ότι μόνον με έναν διαρκή αγώνα θα κερδίσεις κάτι, διαφορετικά, θα πάς «σαν το Σκυλί στ’ Αμπέλι».
    Σε χαιρετώ και καλή τύχη.
    Απόστολος

    Μου αρέσει!

Σχολιαστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s