Ας τελειώνουμε με τους πρόσφυγες… | Οκτώβριος 2016

στις

Turkey syrian refugees kurds

«Μα τούτος ο Νίκαρος, μάσσιαλά του σιορ. Εσάρωσεν ούλλην την Ευρώπην, επήεν παντού. Έφερεν τζιαι ούλλους τους Ευρωπαίους δακάτω, έκαμέν τους ούλλους να παραμιλούν για το Κυπριακόν. Άξιος». Μετά από αυτό, έκλεισα την τηλεόραση. «Εν έσιει άλλες ειδήσεις, κοπέλλια, βάρτε καμιάν ζιβανίαν να παν τα φαρμάτζια κάτω, να βάλουμεν τζιαι καμιάν τραουθκιάν γιατί ήβρεν μας η νύχτα». Όσο προχωράνε οι μέρες, όσο κοντεύει το τέλος του χρόνου, τόσο πιο πολύ αρνούμαι να βάζω ειδήσεις να βλέπει ο καημένος ο κοσμάκης που κάθεται στον καφενέ. Μετά θα ξεκινήσουν και τα πηγαδάκια και άντε να μαζέψεις τους ΔΗΣΑΚΕΛικούς που θα πλακωθούν με τους υπόλοιπους. Εξαφανίστηκαν σιγά σιγά και οι ΔΗΚΟϊκοί που συνήθως έκαναν τους μεσάζοντες.

Μακάρι να ήταν ο καβγάς το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι οι προσλαμβάνουσες των Κυπρίων, οι οποίες για ακόμη μια φορά διαπερνούν την ευρωλιγούρικη οπτική που καθαγιάζει οτιδήποτε έρχεται από τη Δύση. Ο γνωσιακός τύπος που έχει κολλήσει εδώ και καιρό στην πολιτική μας σκέψη είναι το Δύση = θέσφατο. Αυτό το ρημάδι το θέσφατο όμως από πού τον βρήκε τον Θεό και ποιον Θεό υπηρετεί είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Δεν μας αφορά εξ άλλου, πάει καιρός που έχουμε επίσης εξιδανικεύσει την απλοϊκή σκέψη ως το υπέρτατο των αρετών. Εκτός κι αν είναι για κάνα ρουσφέτι, που είμαστε άξιοι να γυρίσουμε τον κόσμο ανάποδα. «Ιδεολογικοποιήσαμε» οτιδήποτε μας πάει πίσω σαν λαός, παράγοντας κακά αντίγραφα και ερμηνεύοντας κατά το δοκούν. Έτσι, το εύληπτο, το λιτό και περιεκτικό μετατράπηκε σε λειψή γνώση εις το όνομα μιας υποτιθέμενης απλοϊκότητας.

Ως εκ τούτου, το γεγονός ότι πλάκωσαν οι λογιών λογιών ξένοι σωτήρες, αντί να ειδωθεί με μια κριτική ματιά, βλέποντας τους συσχετισμούς δυνάμεων στο παγκόσμιο γεωπολιτικό σκηνικό, την ιστορία και το παρελθόν των διεθνών οργανισμών απέναντί μας, αλλά και απέναντι των όπου γης καταπιεσμένων, τις διαχρονικές πολιτικές των ξένων κυβερνήσεων ως προς το κυπριακό ζήτημα, αλλά και τις εσωτερικές ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις των κρατών που μονοπωλούν τα συμφέροντά τους στη Μέση Ανατολή, στη Μεσόγειο και στα Βαλκάνια, εμείς χαριεντιζόμαστε μαζί τους και το βλέπουμε ως θετικό. Μα είναι δυνατόν; Είναι, αφού δεν το λένε μόνο οι αγγράμματοι καφενόβιοι, αλλά το λένε και οι διάσημοι Έλληνες αξιωματούχοι των κρατών μας, διεθνολόγοι και λοιποί επιστήμονες στα παγκόσμια φόρουμ και στα «μίτινγκς» εσωτερικής κατανάλωσης.

Απ’ όλα έχει το πανέρι. Εκτός από τους συνήθεις ύποπτους, βλέπε Άιντα, Μουν, μας επισκέφθηκαν η Νούλαντ, o Ζαν-Μαρκ Ερό, η Μογκερίνι, γίνονται συναντήσεις του Ακιντζί με πρέσβεις χωρίς να υπάρχει καμία σχετική ενημέρωση, ενώ και στην Ελλάδα συζητείται επίσης έντονα με αξιωματούχους ευρωπαϊκών κρατών, με τον άλλοτε ριζοσπάστη Κοτζιά να παίρνει τον ρόλο της μαριονέτας και να παίρνει τα χειροκροτήματα του Νικόλα Παπαδόπουλου. Ακόμη κι ο Ομπάμα ανακοίνωσε ότι θα επισκεφθεί την Ελλάδα, με το Κυπριακό να μην μπορεί να μην τον ενδιαφέρει. Ακόμη και τον Μπίζο επιστράτευσε το επαναπροσεγγιστικό ιερατείο του Παν. Κύπρου, να μας πει ότι ο Μαντέλα «είχε απορρίψει τη λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας ως επίσης την εισήγηση για εκ περιτροπής προεδρία μεταξύ της λευκής μειονότητας και της μαύρης πλειοψηφίας ανά εξάμηνο», ότι η «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία δεν είναι μια λύση που εύκολα μπορεί να γίνει αποδεκτή από τον κόσμο», ωστόσο είναι «ένα πρώτο βήμα που θα συμβάλει στην εθνική συμφιλίωση».

Με όλα αυτά, έμεινα μόνος να καπνίζω στη μέση του καφενείου, ενώ οι υπόλοιποι κοιμόντουσαν ήδη… τον ύπνο του δικαίου. Η κινητικότητα που παρατηρείται πέριξ του Κυπριακού δεν μπορεί να μη μας προβληματίζει. Όπως δεν μπορεί να μη μας προβληματίζει το ότι εν μέσω όλων αυτών, ο Χάσικος μιλάει σε προσφυγικούς συνοικισμούς και τάζει «Αυτοστέγαση σε Ιδιόκτητο Οικόπεδο, Αγορά Διαμερίσματος/Κατοικίας και Επιδότηση Ενοικίου» στους πρόσφυγες, κάνοντας μάλιστα αυξήσεις εν καιρώ οικονομικής κρίσης, της τάξεως του 50%, στα «Σχέδια Επιδοτήσεων Ενοικίων στους Εκτοπισθέντες». Μας προετοιμάζουν για κάτι; Πάντως, στις βαρύγδουπες δηλώσεις που προηγήθηκαν, η επιστροφή των προσφύγων δεν ακούσθηκε πουθενά, αφού αρκέστηκε να προκαλέσει την κοινή γνώμη με ασάφειες περί «ελεύθερης διακίνησης» και «δικαιώματος ενάσκησης επαγγέλματος οπουδήποτε».

Γιώργος Τάττης

Κουβέντες του καφενέ (της Περιστερώνας)

Advertisements

Σχολιαστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s