ΧΙΛΙΟΙ ΕΡΝΤΟΓΑΝ | Νοέμβριος 2016

στις

chickens-web

Πότε θα ανθίσουνε τούτοι οι τόποι;
Πότε θα έρθουν καινούργιοι άνθρωποι
να συνοδεύσουνε την βλακεία
στην τελευταία της κατοικία;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Δεν μας τρομάζει το «ναυάγιο». Δεν μας τρομάζει η επόμενη μέρα, οι απειλές των Τούρκων, οι απειλές των Ευρωπαίων, οι άνευ εμπιστοσύνης ηγεσίες μας σε Ελλάδα και Κύπρο. Δεν μας τρομάζει καν αν θα επαναρχίσει το φιάσκο των διαπραγματεύσεων και έρθει τελικά το νέο σχέδιο που θα καθιστά την Κύπρο τουρκικό προτεκτοράτο. Έχουμε τον τρόπο. Μας τρομάζουν τα υπόλοιπα. Εκείνα που δειλά ξεκίνησαν από το γήπεδο της Τσετίνκαγια και αποδείχτηκαν περίτρανα μετά το «ναυάγιο» του Μοντ Πελεράν. Ή, μάλλον, εκείνοι…

Όχι πως κατέχουν άμεσα την εξουσία ή πως επηρεάζουν την κρίσιμη μάζα του κυπριακού Ελληνισμού (αν επιδιώκουν να απευθύνονται ακόμα σε αυτόν), μα είναι τρομακτικές οι αντιδράσεις τους, ο τρόπος που επιρρίπτουν τις ευθύνες, η ευκολία στο να παίρνουν την πλευρά της «μαμάς Τουρκίας». Κι ας επιμένουν ότι έκοψαν τους «ομφάλιους λώρους» τους. Κι ας επιμένουν δακρύβρεχτα πως θέλουν τη «λύση» και την «ειρήνη».

Πρώτα πρώτα, το πολιτικό προσωπικό της «όποιας λύσης». Έσπευσαν βουλευτές και κομματικά στελέχη να συστήσουν «ψυχραιμία» και να προστατέψουν τη «διαδικασία». Εκείνοι που με αλαλαγμούς τόσους μήνες προσπαθούν να συγκρατήσουν τα εφηβικά τους χαμόγελα επειδή βρήκαν την ευκαιρία να πάρουν τη ρεβάνς για το 2004, αγνοώντας (;) τα άλλοθι που προσέφεραν στην κατοχική δύναμη. Δεν τα κατάφεραν. Και γι’ αυτό, αντί να αναγνωρίσουν πως η Τουρκία σαμποτάρει τη «συνεννόηση» (όσο δουλοπρεπής κι αν είναι η πλευρά μας), ηττημένοι και καημένοι, συστήνουν «ψυχραιμία» εδώ και μέρες. Εγγυώνται την ήδη «νεκρή» διαδικασία. Και την ίδια ώρα, οι αρχηγοί τους, ο Αβέρωφ Νεοφύτου και ο Άντρος Κυπριανού, μπαινοβγαίνουν καμαρωτοί στην πρεσβεία των ΗΠΑ, μάλλον για να εξηγήσουν το «ναυάγιο» στους εταίρους τους. Ή για να τους το εξηγήσουν. Ακόμα να καταλάβουμε ποιος διαχειρίζεται τα «ναυάγια» ή ποιος τα «εγγυάται».

Δεύτερος ο Τάκης Χατζηδημητρίου. Του αξίζει μια ξεχωριστή αναφορά. Άλλωστε, εδώ και χρόνια του αποδίδονται εύσημα για την προστασία (!) της «πολιτιστικής μας κληρονομιάς». Θύμωσε όμως. Όπως έγραφε μετά το «ναυάγιο», αποδεικνύοντας ξανά την «τουρκική» του μετριότητα, «η ακραία θέση για τις εγγυήσεις έφερε σκλήρυνση της τούρκικης θέσης για το εδαφικό, που είναι η σοβαρότερη πλευρά για την επίλυση του προβλήματος». Ρίχνοντας πυρά, δηλαδή, στην Αθήνα, επαναλάμβανε την τουρκική αφήγηση, ως να ήταν συνέταιρος του Ταγίπ Ερντογάν (κρατά ακόμα το χαρτοφυλάκιο της αλησμόνητης επίσκεψής του;) και του φασιστικού του καθεστώτος. Σοβαροφανής και γελοίος, στήριζε πλήρως το blame game των Τούρκων και υπογράμμιζε ότι «η εμφάνιση της ελληνοκυπριακής πλευράς ως οντότητας που κηδεμονεύεται από την Ελλάδα ενισχύει την τουρκική πολιτική ως κηδεμόνα της Τουρκοκυπριακής Κοινότητας».

Πώς να αγνοήσουμε την εφημερίδα Πολίτης, ολοκληρώνοντας με τους μανιακούς της τουρκικής λύσης; Σε μια απείρου κάλλους εκστρατεία, το παράρτημα της Yenidüzen στις ελεύθερες (;) περιοχές (είναι λίβελλος αυτό;), ενώ τόσο καιρό έμοιαζε πιο κυβερνητικό από την Αλήθεια, ξεσπάθωσε εναντίον του Προέδρου Αναστασιάδη και φυσικά εναντίον της Ελλάδας.

Ο Γιώργος Κασκάνης, ο οποίος άλλοτε έγραφε αποχαιρετώντας τον Θεόφιλο Γεωργιάδη πως «τούτο το χώμα δεν θα το παραδώσουμε σε κανέναν ρουφιάνο ανατολίτη», επέρριψε ευθύνες για το «ναυάγιο» στο εβδομαδιαίο διάλειμμα που ζήτησε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης -θεωρώντας πως αν προχωρούσε το πρώτο Μοντ Πελεράν, ο «αυτόνομος» Ακιντζί θα συμφωνούσε στη διευθέτηση- και στο ότι δεν άρπαξε τάχα την ευκαιρία να κλείσει το εδαφικό και την ημερομηνία της πολυμερούς διάσκεψης εξαιτίας των εσωτερικών αντιδράσεων και της Αθήνας. Στα βήματα του Τάκη Χατζηδημητρίου, υιοθετώντας την τουρκική αφήγηση και «γλώσσα», έγραψε επίσης πως η επιμονή του Νίκου Κοτζιά στην κατάργηση των εγγυήσεων «εξόργισε την Άγκυρα και προσωπικά τον Ταγίπ Ερντογάν», ενώ, δικαιολογώντας τον κατοχικό ηγέτη, υπογράμμιζε πως στο δεύτερο Μοντ Πελεράν οι πάντες μιλούσαν «για έναν άλλον Ακιντζί».

Ο Πολίτης, επίσης, διά πένας Κωστή Κωνσταντίνου, έκανε λόγο για «ερασιτεχνικό εκβιασμό» του Κοτζιά, για εμπλοκή «άλλου κράτους» (εννοώντας την Ελλάδα) και απαίτησε απαντήσεις από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, ξεσπώντας: «Δεν μπορώ, λοιπόν, να δεχτώ ότι αυτή η μεγάλη εικόνα θα χαθεί για το 1% του εδάφους ή για 13.000 πρόσφυγες διαφορά στο πάρε δώσε, που μακάρι να βρεθούν ούτως ή άλλως 13.000 πρόσφυγες για να γυρίσουν πίσω». Με την τόση ελαφρότητα που τον διακατέχει, ο Κωνσταντίνου έγραφε πως δεν μπορεί να δεχτεί ότι «η διαδικασία θα αφεθεί να καταρρεύσει» εξαιτίας μιας Μόρφου ή μερικών χιλιάδων προσφύγων και φλύαρα κατακεραύνωνε την Αθήνα. Ουδεμία λέξη, βέβαια, για την Τουρκία και τον Μουσταφά Ακιντζί.

Ξεκαθαρίζοντας, το ζήτημα με τους Γκέμπελς των καιρών μας (είτε αυτοί βασανίζουν φύλλα εφημερίδων είτε τηλεοπτικά πάνελ είτε «πολιτιστικές κληρονομιές») δεν είναι το τι λένε ή γράφουν, αλλά με ποιαν ιδιότητα. Αν έγραφαν ή έλεγαν τα παραπάνω ως Τούρκοι, έποικοι, ακόμα και Τουρκοκύπριοι (λίβελλος;) ή έστω ως φίλοι της Άγκυρας και του νεοσουλτάνου (το τελευταίο δεν το αποποιήθηκαν ποτέ), δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα. Το θέμα είναι πως τα γράφουν και τα λένε ως έντιμοι τάχα Ελληνοκύπριοι που θέλουν το καλό του τόπου, την ειρήνη και τη λύση, ό,τι κι αν εννοούν με αυτά. Το θέμα είναι ότι τα γράφουν και τα λένε απαιτώντας χειροκροτήματα για τη διαλλακτικότητα και τον προοδευτισμό τους, ενώ το μόνο που εκπροσωπούν είναι τον σκοταδισμό και τον φασισμό της κατοχής και της Άγκυρας. Το θέμα είναι ότι τα γράφουν και τα λένε φορώντας εκείνα τα ληγμένα προσωπεία της «επανάστασης» και του «ριζοσπαστισμού», ενώ στην πραγματικότητα αποδεικνύονται εξαιρετικοί εκπρόσωποι, δραγουμάνοι ας πούμε, του νέου σουλτανάτου της Άγκυρας και του σχιζοφρενή Ταγίπ Ερντογάν, που εξοργίστηκε κιόλας, τρομάρα του, κατά τον Πολίτη. Αν, λοιπόν, αποδεχτούν τα παραπάνω και σταματήσουν να βαλαντώνουν δήθεν με το «ναυάγιο», θα απεμπλακούν κι από τις «τύψεις» τους. Άλλωστε, απέδειξαν, ειδικά τούτες τις μέρες, πως δεν στηρίζουν τις συνομιλίες. Στήριζαν τον Αναστασιάδη τόσο καιρό επειδή υποχωρούσε και επειδή δεχόταν τις προσταγές και τις ιδιοτροπίες του κατοχικού ηγέτη (είτε στο τραπέζι είτε αλλού) και όχι επειδή «διαπραγματευόταν» για την «τελική λύση» του τουρκικού ράιχ. Ας το αποδεχτούν όμως. Ας σταματήσουν να «εξευτελίζουν» τις μίζερες ζωές τους «μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες», θεωρώντας (σαν άλλοι γερμανοτσολιάδες) πως παλεύουν για το καλό της πατρίδας τους. Ας αποφασίσουν, πρώτα, ποια είναι η πατρίδα τους, παρά να μπεκροπίνουν για το «ναυάγιο» κι ύστερα να απαιτούν και νηφαλιότητα. «Τέτοιοι ρουφιάνοι δεν μπορούν να πολεμήσουν για τίποτε…»

Αλέκος Μιχαηλίδης

Ανάσταση Τώρα

Advertisements

Σχολιαστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s