Ελλάδα, Βέμπο μου… | Νοέμβριος 2016

στις

mothers

Ξημερώνει Παρασκευή, ετοιμάζω τις βαλίτσες και ξεκινώ για το ταξίδι το οποίο είχε προγραμματιστεί εδώ και περίπου έξι μήνες. Αφορμή για το ταξίδι στάθηκε ο Μαραθώνιος της Αθήνας. Ένας στενός φίλος θα έτρεχε για πρώτη φορά τη μεγάλη αυτήν απόσταση των 42 χιλιομέτρων, σε αυτά τα ιερά χώματα όπου διεξήχθη και ο πρώτος Μαραθώνιος στην ιστορία, με αφετηρία τότε τον ιστορικό Τύμβο του Μαραθώνα (εξ ου και η ονομασία).

Φυσικά, εκμεταλλευόμενοι την ευκαιρία που μας παρουσιάστηκε, αξιοποιήσαμε αναλόγως τις υπόλοιπες μέρες στην Αθήνα. Από τα γνωστά μπουζούκια μέχρι τα παλιά ρακομελάδικα και ρεμπετάδικα στου Ψυρρή. Προσωπικά, ήθελα να δω την Αθήνα από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Υπήρχαν όμως κάποια πράγματα τα οποία μου έκαναν τρομερή εντύπωση και ταυτόχρονα με εξέπληξαν, είτε θετικά είτε αρνητικά.

Τελειώνοντας, λοιπόν, το τέταρτο στη σειρά ρακόμελο, αποφασίζουμε να συνεχίσουμε τη βραδιά σε ένα από τα πολλά ρεμπετάδικα στου Ψυρρή. Έτσι, καταλήγουμε σε ένα από τα γνωστά της περιοχής, όπου τρία άτομα ανέλαβαν να ψυχαγωγήσουν τον κόσμο με τα τραγούδια τους. Στο διπλανό ακριβώς τραπέζι ένας Κύπριος, ο οποίος μας απευθύνει τον λόγο ρωτώντας μας αν είμαστε από την Κύπρο. Καθώς πιάσαμε κουβέντα, τον ρώτησα από πού είναι. Ευθέως μου απάντησε: «Είμαι Τζιερυνειώτης». Και αυτός, όπως όλοι μας, προβληματισμένος για το μέλλον της πατρίδας μας, αλλά περήφανος για την καταγωγή του. Και ξαφνικά πέρασε η νύχτα.

Την επομένη το πρωί, καθώς περπατούσαμε παρά την πλατεία Συντάγματος, μια γιαγιά που πρέπει να ’ταν κοντά στα 70 φαινόταν να παραμιλούσε. «Γαμώ το κωλοκράτος σας», ήταν αυτό που φάνηκε να βγαίνει από τα χείλη της. Μέσα από το πρόσωπο και τα λόγια αυτής της γιαγιάς αποτυπώνεται η μοίρα ενός ολόκληρου λαού, όπου τον έχουν σακατέψει και τον επιβαρύνουν καθημερινά με νέα μέτρα, και όλα αυτά, όπως λέει και ο Μηλιώκας, «για το καλό του». Από τη γιαγιά φτάνουμε στον ταξιτζή, ο οποίος αποτυπώνει και αυτός με τη σειρά του την απαισιοδοξία που κυριεύει ένα τεράστιο ποσοστό του πληθυσμού στην Ελλάδα. «Ακόμη δεν πιάσαμε πάτο. Από το κακό στο χειρότερο και πλέον δεν θα υπάρχει επιστροφή», ήταν τα λόγια του. Και έπειτα καταλήγουμε σε μια άλλη μερίδα του κόσμου.

Ξεκινά, που λέτε, το πρόγραμμα στα μπουζούκια κατά τις δώδεκα το βράδυ. Ο κόσμος εκστασιασμένος αποθεώνει τους γνωστούς καλλιτέχνες, οι οποίοι φαίνεται πως δίνουν όλο τους το είναι πάνω στη σκηνή. Μέχρι εδώ κανένα πρόβλημα, κανείς δεν απαγορεύει στον κόσμο να βγαίνει έξω και να διασκεδάζει με την ψυχή του. Μου είναι όμως αδιανόητο να χωνέψω τη σπατάλη εκατοντάδων ευρώ για την αγορά γαρύφαλλων για να τα ρίξουν στον καλλιτέχνη. Μία κίνηση εντελώς ανούσια, όπου μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα ξοδεύεις ένα σεβαστότατο ποσό με αντάλλαγμα τι; Μα φυσικά την επιδειξία. Και ενώ κόσμος στην Ελλάδα υποφέρει, θέλω να πιστεύω πως αυτή η μερίδα του πληθυσμού αποτελεί την εξαίρεση του κανόνα.

Το τελευταίο βράδυ καταλήξαμε στα στενά και γραφικά σοκάκια της Πλάκας, όπου και καθίσαμε να φάμε σε συγκεκριμένο εστιατόριο με ζωντανή μουσική. Καθώς τρώγαμε, ο τραγουδιστής αφιερώνει το επόμενο κομμάτι στους φίλους Κύπριους και η μελωδία της «Τριανταφυλλένης» κυριεύει πλέον τον χώρο.

Ελλάδα και Κύπρος βαδίζουν μαζί, στα ίδια μονοπάτια, στα ίδια σοκάκια και ακολουθούν τον ίδιο δρόμο και πορεία. Μπορεί ο εχθρός σήμερα να είναι διαφορετικός (μπορεί και όχι), αλλά ο Ελληνισμός για να επιβιώσει πρέπει να διατηρηθεί, γι’ αυτό πρέπει να καταλάβουμε τη σημασία αυτού του δεσμού και να προσπαθούμε με κάθε τρόπο να τον ενδυναμώσουμε.

Φοίβος Νικολαΐδης

Σιωπηλός Μάρτυς ή Rear Window

Advertisements

Σχολιαστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s