Ιανουάριος: Από το φουαγιέ στο επίκεντρο | Δεκέμβριος 2016

στις

Film - Charlie Chaplin - London

Αισίως φτάνουμε στο τέλος ακόμη ενός χρόνου. Ενός χρόνου που μυρίζει έντονα 2004. Που μυρίζει έντονα μαγειρέματα και περιπέτειες που δυστυχώς δεν ξέρουμε πού θα μας οδηγήσουν. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις το κατά πόσο είσαι μέλος ενός θεάτρου του παραλόγου ή μιας τραγικής πραγματικότητας. Προσωπικά, υπήρξαν πολλές στιγμές που όντως βρέθηκα σε αυτόν τον προβληματισμό. Και όμως, σταδιακά συμφιλιώνομαι! Συμφιλιώνομαι με την ιδέα πως χωρίς τη θέλησή μου έχω βρεθεί σε μια σκηνή, τα φώτα άναψαν και σαν αποβλακωμένος μπροστά στο κοινό δεν ξέρω τι να κάνω! Να ζητήσω συγγνώμη για την ενόχληση και να πάω να καθίσω στη θέση μου στην πίσω πίσω σειρά κοντά στην έξοδο ή να παραμείνω στη σκηνή και να αυτοσχεδιάσω; Την απάντηση δεν την έχω δώσει ακόμη, απλώς συνεχίζω να στέκομαι και να βλέπω το κοινό.

Παραμένοντας επί σκηνής, περνούν σαν εικόνες και όνειρα όσα περίεργα έχουν γίνει αυτήν τη χρονιά και για να είμαι ειλικρινής αναστατώνομαι. Αλήθεια, δεν είναι λίγα όσα έχουμε περάσει σαν λαός και σαν ανθρώπινα όντα αυτήν την περίοδο! Τα τελευταία δε ήταν ιδιαίτερα εφιαλτικά. Ένα τσούρμο «ηγέτες», μαζεμένοι σε ελβετικά θέρετρα, να συμπεριφέρονται σαν developers που θέλουν να συγχωνεύσουν τις εταιρείες τους, ενώ οι πρώτες κυρίες να βγάζουν selfies με έναν Νορβηγό που έχει αυτοοριστεί υπεύθυνος για τη διατήρηση της ειρήνης στο νησί μας. Έναν κοινοτάρχη να φεύγει από τη συζήτηση χωρίς συμφωνία, γιατί και καλά αυτή δεν πληροί τα κριτήρια, και να αλλάζει τόσο εύκολα γνώμη σε ένα δείπνο τεσσάρων ωρών. Έχουμε φτάσει στο σημείο να ακούμε «δεσμεύομαι» ή «δεν πρόκειται να αποδεχθώ» και να τρέμει η ψυχή μας. Ψάχνουμε τόπο και τρόπο να κρυφτούμε, γιατί πλέον έχουμε μάθει με τι μανία επιστρέφει προς τα πίσω αυτό το «δεν πρόκειται να αποδεχθώ». Μας μιλούν για momentum τη στιγμή που η Τουρκία αποφασίζει να κατεβάσει στρατό στη Συρία, ο Ερντογάν χτυπά κόκκινο στα ναρκισσιστικά σύνδρομα, η σημαία αναβοσβήνει στον Πενταδάκτυλο, οι εγγυήσεις και η Μόρφου δεν συζητούνται και η εκ περιτροπής προεδρία ετοιμάζεται να ονομαστεί και αυτή ένας οδυνηρός συμβιβασμός. Και μέσα σε όλο αυτό, ένα ΔΗΣΑΚΕΛ ενωμένο όσο ποτέ άλλοτε να προχωρά σαν οδοστρωτήρας, ενώ στα πέριξ κάτι κακομαθημένα παιδιά, με καλή πρόθεση αλλά χάλια πλάνο, να τσακώνονται για το ποιος θα είναι ο ηγέτης του ενδιάμεσου χώρου.

Και συνεχίζοντας την πορεία της, η σκέψη μου φτάνει στο σήμερα. Σε ακόμη μια χρονιά που θα ακούσουμε τα τυπικά. «Εύχομαι αυτή να είναι η τελευταία χρονιά που η πατρίδα μας είναι κατεχόμενη και του χρόνου το μήνυμα των Χριστουγέννων να ακουστεί σε όλα τα κατεχόμενα χωριά μας». Και κάπου εδώ οι αντοχές εξανεμίζονται και φωνάζεις αυτό που σκέφτονται όλοι σιωπηλά. Μπούρδες! Το μόνο που πραγματικά μπορούμε να ευχηθούμε είναι αυτήν τη χρονιά να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Τις ευθύνες μας απέναντι στη γη μας, στους προγόνους μας, στα παιδιά μας, στην ελευθερία και στη δημοκρατία. Έρχονται δύσκολες μέρες. Οι προβολείς άναψαν, το σενάριο είναι ελεύθερο και ο σκηνοθέτης αυτοκτόνησε. Ήρθε ο καιρός να αυτοσχεδιάσουμε, λοιπόν. Καλή Λευτεριά.

Γιώργος Λαγάκος

Ομερτά

Advertisements

Σχολιαστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s